======

လူေျပာမ်ား နာမည္ႀကီးေနတဲ့ ေရေက်ာ္လမ္းမွ တံခါးေခါက္သံ



မင္းဒင္ကို သရဲေၾကာက္သလားေမးရင္....မင္းဒင္ရယ္ခ်င္တယ္ဗ်..။ မင္းဒင္ကို နာနာဘာဝ ဝိနာဘာဝေတြကိုယံုသလားလို႔ေမးရင္လဲ မင္းဒင္ကရယ္ခ်င္ျပန္ေရာ...။ မင္းဒင္လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္ကိုေျပာရရင္ ေမတၱာသဂၤဟနာေရးကူညီမႉအသင္းမွာ တာဝန္ခံအေနနဲ႔လုပ္ေနရတာပါဗ်ာ ။ အဖြဲ႕သားေတြက ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ အုပ္ႀကီးလို႔ေခၚၾကတဲ့ မင္းဒင္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္အေလာင္းေတြကို ကိုင္တြယ္ေနရတဲ့သူပါဗ်ာ ။ ျမတ္ဘုရားေဟာၾကားတဲ့ တရားေတာ္မွာေတာင္ မကၽြတ္မလြတ္ၾကေသးတဲ့ ေပတလို႔ေခၚတဲ့ ၿပိတၱာေတြ ၊ ဘဝတစ္ခုကိုမကူးႏိုင္ၾကေသးတဲ့ ျမင္အပ္ ၊ မျမင္အပ္ႏွစ္ရပ္မ်ားစြာ သတၱဝါေတြရွိေနတယ္ဆို
တာ မင္းဒင္ ေကာင္းေကာင္းႀကီးယံုပါတယ္ ။ မင္းဒင္ပဲယံုသလားဆိုေတာ့ ဗုဒၶတရားေတာ္ကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္ၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္တင္မဟုတ္ပါဘူး...၊ အျခားဘာသာကိုးကြယ္ၾကသူေတြလဲယံုၾကည္ၾကပါတယ္ ။ ေခတ္မွီတိုးတက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံႀကီးေတြမွာေတာင္ နာနာဘာဝကိုပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ရုပ္ရွင္အျဖစ္ဖန္တည္းထုတ္လုပ္ေနၾကတာလဲ မင္းဒင္တို႔႔ေတြ႕ေနရတာပဲေလ...။ ေခတ္မွီစက္ကရိယာေတြနဲ႔ ဝိဉာဥ္ေတြကို စူးစမ္းရွာေဖြေနၾကကတာလဲ ၾကားဖူးၾကမွာပါ ။ ခက္တာက နာနာဘာဝ ဝိနာဘာဝဆိုတဲ့ ဘဝတစ္ခုကို မကူးေျပာင္းႏိုင္မီစပ္ၾကားက ဘံုသားေတြကို ျမင္ခ်င္တိုင္းျမင္လို႔ရတာမွမဟုတ္တာ ။

မင္းဒင္ကိုေၾကာက္သလားလို႔ေမးရင္ မင္းဒင္လဲေသြးသားနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ့ လူျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အေၾကာက္ႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္တတ္ပါတယ္ ။ သုဘရာဇာႀကီး ေဇာေခၽြးျပန္ခဲ့တုန္းက အေတြ႕အႀကံဳေလးကိုေဝမွ်လိုက္မိတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ေဇာေခၽြးမင္းဒင္ရယ္လို႔ လူသိမ်ားလာခဲ့ပါတယ္ ။ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားနဲ႔ Corpse လို႔ေခၚတဲ့ သက္မဲ့ခႏၱာကိုယ္ ( အေလာင္းေကာင္ ) ေတြကို ကိုင္တြယ္ေနရေပမယ့္ မထင္မွတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မထင္ထားတာေတြႀကံဳလာခဲ့ရင္ေတာ့ သုဘရာဇာမွာလည္း ႏွလံုးသားရွိတာပဲေလ....။ အခုလည္း ႀကံဳခဲ့တာေလးတစ္ခုကိုေဖာက္သည္ျပန္ခ်ရတာေပါ့....။

--------------------

" အေဖ......ထမင္းစားၾကရေအာင္... "

" ေအး....လာၿပီေဟ့... "

ထမင္းစားဖို႔လက္ေဆးရင္း နာရီကိုလွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ညခြန္ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေနၿပီ ။ ထမင္းဝိုင္းကိုဝင္ထိုင္လိုက္ရံုရွိေသးတယ္ 199 ကအသံမည္လာတာေၾကာင့္ ထမင္းဝိုင္းမွာထိုင္ေနရင္းကပဲ လကၡံေျဖဆိုလိုက္ရပါတယ္ ။

" ဟယ္လို....မဂၤလာပါ...၊ ေမတၱာသဂၤဟအသင္းကပါခင္ဗ်ာ... "

" ဟုတ္ကဲ့အကိုေရ....၊ အကူအညီေလးတစ္ခုေတာင္းခ်င္လို႔ပါ "

" ေျပာပါခင္ဗ်ာ...၊ ဘာမ်ားအကူအညီေပးရမလဲ "

" ေဆးရံုကေန အေလာင္းျပန္သယ္ခ်င္လို႔ပါ ၊ ဘယ္ေလာက္ေပးရမွာလဲ...၊ ဒီကိုေရာက္ဖို႔ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာလဲအကို...၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အၾကာႀကီးမေစာင့္ႏိုင္ဘူးဗ်..၊ အခုထြက္လာေပးလို႔ရမလားခင္ဗ် "

စပီကာဖြင့္ထားတဲ့ဖုန္းထဲကေန ထြက္လာတဲ့အသံကိုၾကားလိုက္ရေတာ့့ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားမိပါတယ္ ။

" အေဖ.... ဒီလူ ဘယ္လိုလူလဲဗ်...၊ ရင့္သီးတယ္အေဖရာ...၊ ဖုန္းပိတ္လိုက္ေတာ့မယ္ ၊ ဒါမွမဟုတ္မအားဘူးလို႔ျငင္းလိုက္ေတာ့မယ္ "

ထမင္းဝိုင္းမွာ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ေနတဲဲ့ သားေတာ္ေမာင္ေျပာရင္လဲ ေျပာခ်င္စရာပါ ။ သို႔ေပမယ့္ မိမိလုပ္ကိုင္ေနတဲ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းတစ္ခုဟာ စိတ္ထားေကာင္းဖို႔ ႏွလံုးသားေကာင္းဖို႔အျပင္ သည္းခံစိတ္ကိုထားၿပီး လုပ္ကိုင္ရတဲ့ ေစတနာပရဟိတျဖစ္တာေၾကာင့္ သားေတာ္ေမာင္ကိုဘာမွျပန္မေျပာဖို႔လက္ကာျပလိုက္ရပါတယ္ ။

" အကို ... စိတ္ေအးေအးထားပါဗ်ာ...၊ ကၽြန္ေတာ္ေမးတာေလးျပန္ေျဖေပးပါဦး "

စိတ္ကိုတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ထားၿပီး ေမးလိုက္ရပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကံဳခဲ့ရၿပီးပါၿပီ ၊ " ေဇာေခၽြးျပန္တဲ့ည " ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ဟာ မထင္မွတ္ပဲ ပရိတ္သတ္ေတြရဲ႕ အာရံုစိုက္ျခင္းကိုခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသာမက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေမတၱာသဂၤဟ နာေရးကူညီမႉအသင္းကိုပါ သိရွိလာၾကပါတယ္ ။ နာကူရွင္ကူ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြအေပၚမွာလဲ သတိျပဳလာၾကတာကိုေတြ႕ရတဲ့ အတြက္ တစ္ဖက္က ဝမ္းသာမိသလို တစ္ဖက္က ျပႆနာေတြရင္ဆိုင္ရတာကိုလည္းႀကံဳခဲ့ရပါတယ္ ။ နယ္ဘက္ကို Dead Body သြားပို႔ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အကူအညီလွမ္းေတာင္းလို႔ ဖုန္းထဲက အကူအညီေတာင္းတဲ့အတိုင္း အျမန္သြားခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တန္းက်ေတာ့ ခ်ိန္းဆိုထားတဲ့ ေနရာမွာ ဘယ္သူမွရွိမေနခဲ့ပါဘူး ။ တစ္ခါမက သံုးေလးခါျဖစ္လာတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ စိတ္္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ ။ အကူအညီေတာင္းထားတဲ့သူဆီကို အေဝးကေနအေရာက္လာခဲ့ရေပမယ့္ အရိပ္အေယာင္ေတာင္မွမျမင္ခဲ့ရပါဘူး ။ အေႏွာက္အယွက္ေပးလိုသူ အတြက္ကေတာ့ တဒဂၤေပ်ာ္သြားမွာပါ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ရယ္... တကယ္အကူအညီလိုေနတဲ့သူေတြအတြက္ရယ္က ေနာင့္ေႏွးႀကံ႕ၾကာမႉေတြျဖစ္ရပါတယ္ ။ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးဆိုတာ ေနာက္ေျပာင္ေကာင္းတဲ့အရာမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ သိသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္ ။ စကားေနာက္တရားပါဆိုတာကိုၾကားဖူးၾကမွာပါ ။ အသင္းအဖြဲ႕တစ္ခုကို ဒုကၡေပးလိုတာလား...၊ မင္းဒင္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပဲ ဒုကၡေပးလိုတာလားမသိေပမယ့္ အကူအညီေတာင္းခံသူ မည္သူကိုမဆို ကူညီဖို႔အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ မင္းဒင္တို႔မွာ ဟိုေျပးလိုက္ ဒီေျပးလိုက္နဲ႔ တကယ့္ကို ေဇာေခၽြးျပန္ခဲ့ရပါတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ နာကူအသင္းအဖြဲ႕ေတြက တစ္ဖြဲ႕နဲ႔တစ္ဖြဲ႕ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး လုပ္ကိုင္ရတာေတြရွိပါတယ္ ။ အဖြဲ႕တစ္ခုသြားဖို႔အဆင္မေျပရင္ အျခားအဖြဲ႕ကိုအကူအညီေတာင္းရပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပရဟိတသမားေတြရဲ႕ စိတ္အရင္းခံကိုက အကူအညီလိုအပ္ေနသူကို မေပးလိုက္မိရမွာကို စိုးရိမ္ေနတတ္ၾကသူေတြပါ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ အျခားေနရာကို ေရာက္ေနလို႔ လာဖို႔မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အခါမွာ ရင္ဘတ္တူညီအကိုအသင္းအဖြဲ႕ေတြကို လွမ္းၿပီး အကူအညီေတာင္းရပါတယ္ ။ ဖုန္းနဲ႔လွမ္းၿပီး မလုပ္သင့္...မစ မေနာက္သင့္တဲ့အရာကို စေနာက္သူအေနနဲ႔ေတာ့ တခဏတာစိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႉရေကာင္းရပါလိမ့္မယ္ ။ ကြယ္ရာကေနၾကည့္ၿပီး ဟားတိုက္ရယ္ေမာေကာင္းရယ္ေမာေနၾကပါလိမ့္မယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ပရဟိတအသင္းေတြမွာေတာ့ စားခ်ိန္ေသာက္ခ်ိန္ေတာင္ လစ္လ်ဴရႉၿပီး အကူအညီေပးရမယ့္ေနရာကို အေျပးအလႊားေရာက္လာခဲ့ၾကရတဲ့အတြက္ အခ်ိန္ကုန္ လူပမ္းျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ ။

အခုလည္း စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေအင္ထားၿပီး တစ္ဖက္ကလူကို ေအးေအးေဆးေဆးေျပာဖို႔သတိေပးလိုက္ရပါတယ္ ။

" ေဆာရီးအကိုေရ.... ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေလာသြားလို႔ပါ ၊ ခြင့္လႊတ္ပါအကို...စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ "

" ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ.... အကူအညီေတာင္းလိုရင္းေလးေျပာျပေပးပါ "

" ဆံုးသြားတာက ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလးပါ ၊ ညေနငါးနာရီေလာက္က ဆံုးသြားတာပါအကို...။ အသင္းအဖြဲ႕ေတြကိုအကူအညီေတာင္းေပမယ့္ မအားၾကဘူးခင္ဗ် ။ ပိုက္ဆံေပးငွားရတဲ့ ကားေတြကလည္း နတ္ေမာက္ကို သံုးသိန္းေတာင္ ေတာင္းတယ္ ၊ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေပးတဲ့ အကိုတို႔ဖုန္းနံပါတ္ကိုလွမ္းဆက္ၿပီး အကူအညီေတာင္းရတာပါ...၊ ကူညီပါအကိုရာ....ကၽြန္ေတာ္စကားေျပာမွားသြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ..."

" ကဲ...ကဲ...ကိုယ့္ဆရာေရ....ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္ထဲ ေျပာလိုက္ ၊ ေတာင္းပန္လိုက္လုပ္ေနရတာနဲ႔ လိုရင္းကိုမေေရာက္ေတာ့ဘူး...ဘယ္ေဆးရံုလဲဗ် "

" OSC မွာပါအကို..."

" ေသဆံုးေၾကာင္းလက္မွတ္ ေဆးရံုက ရၿပီလား "

" ဟုတ္ကဲ့...ရပါၿပီအကို "

" ကဲ...ဟုတ္ၿပီဗ်ာ...၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေပးေနာ္... "

" ဟုတ္ကဲ့အကို... "

" ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသင္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕စြန္ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္အေရွ႕ပိုင္းျဖစ္ေနတဲ့အျပင္...ခရီးေဝးသြားဖို႔အတြက္ ကားစစ္ေဆးရတာ..၊ အဖြဲ႕သားေတြ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရတာအတြက္ အခ်ိန္နည္းနည္းေပးရလိမ့္မယ္...၊ ကၽြန္ေတာ့္အထင္ ေဆးရံုကိုေရာက္ဖို႔ အခ်ိန္ တစ္နာရီခြဲေလာက္ၾကာမယ္...။ ျဖစ္မလားအကို "

" ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....ေစာင့္ေနပါ့မယ္...။ ဆက္ဆက္ေတာ့လာေပးပါအကို..၊ ေအာ္...ဒါနဲ႔ ကားခဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲခင္ဗ်... "

" ဟား..... လုပ္ျပန္ၿပီဗ်ာ...၊ မသိေတာ့လဲ ေျပာျပရမွာေပါ့ဗ်ာ...။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကားငွားစားတဲ့သူေတြမဟုတ္ဘူးဗ်....။ ခင္ဗ်ားကအဲဒီလိုေမးေနလို႔ ကားအကူအညီမရတာျဖစ္မယ္ဗ်...။ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ထားဗ်ာ...၊ ဒဂံုဆိပ္ကမ္းမွာ ေရႊသံလ်င္နာကူအသင္း ၊ ဒဂံုေတာင္မွာ မိတ္ေဆြေကာင္း နာကူအသင္း ၊ ဒဂံုအေရွ႕ပိုင္းမွာ ေမတၱာသဂၤဟ... ကၽြန္ေတာ္တို႔ေပါ့ဗ်ာ...။ နာေရးပဲျဖစ္ျဖစ္...လူနာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသြားအျပန္အတြက္ ကားဆီဖိုးပဲ လႉရမွာပါ ။ ခင္ဗ်ားတို႔အဆင္မေျပရင္လဲ ဆီဖိုးတစ္ဝက္လႉလဲရပါတယ္ ။ ဒါမွမဟုတ္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား မတတ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုရင္ေတာင္မွ နာေရးအတြက္ ျပန္လႉတဲ့အသင္းေတြလို႔သာမွတ္ထားပါဗ်ာ..."

တစ္ဖက္ကေလသံေပ်ာ့ေျပာင္းသြားတာကိုသတိထားလိုက္မိပါတယ္...။

" ဟုတ္ကဲ့ပါအကို....ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။ ဆက္ဆက္လာျဖစ္ေအာင္ လာေပးပါအကို...၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အကိုတို႔ကိုပဲအားကိုးရမွာမို႔ပါ .. အကိုလာခါနီးရင္ ဖုန္းဆက္ေပးပါ...၊ ေဆးရံုေရွ႕ကေန ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနပါ့မယ္ခင္ဗ်ာ ..."

" စိတ္ခ်ဗ်ာ...ေရာက္ေအာင္လာခဲ့မယ္...."

ထမင္းဝိုင္းကိုၾကည့္ၿပီး စားခ်င္စိတ္ေတြမရွိသေလာက္ကိုျဖစ္မိပါတယ္ ။ အကူအညီေတာင္းလာသူကို ရွင္းျပေပးေနရတာနဲ႔တင္ ဗိုက္ထဲမွာ ေလေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနၿပီထင္ပါရဲ႕ ။

" ထမင္းေတာ့ စားသြားဦးေလအေဖ... "

" ေတာ္ပါၿပီကြာ...အဖြဲ႕ေတြကိုဖုန္းဆက္ရဦးမယ္...၊ သူတို႔လဲ ေန႔ခင္းကမွ သနပၸင္ကျပန္လာေတာ့ ပင္ပန္းေနေလာက္ၾကၿပီ..... "

" အေဖက်ေတာ့မပင္ပန္းဘူးလား ၊ အေဖရာ..သူမ်ားကိုပဲငဲ့ၾကည့္မေနနဲ႔ေလ.. "

" ေဟ့ေကာင္....အဖထက္ သားတစ္လမႀကီးနဲ႔...၊ လြယ္အိတ္ထဲကို အသင္းဝတ္စံုထည့္လိုက္ေတာ့ကြာ... "

" သားရယ္.....မင့္အေဖကိုသြားမေျပာေနနဲ႔...၊ သူတစ္ပါးအေရးဆို ကိုယ့္ထက္ဦးစားေပးတတ္တာ သားလဲသိသားနဲ႔ "

" ေတာ္ၾကေတာ့ကြာ....ျပင္စရာရွိတာ ျပင္ၾကေတာ့ကြာ... "

ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ခ်င္းမရွိေတာ့တဲ့ ဗိုက္ကိုခဏေမ့ထားလိုက္ၿပီး ပရဟိတအက်ိဳးနဲ႔ အဟာရျဖည့္တင္းဖို႔ လြယ္အိတ္ကိုဆြဲၿပီးထြက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္ ။

-----------------------

အသင္းရံုးကစထြက္တဲ့အခ်ိန္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညရွစ္နာရီေက်ာ္ေနပါၿပီ ။ ဘာပဲေျပာေျပာ အသင့္ျဖစ္ေနတဲ့ အသင္းသားေတြရယ္...၊ မညည္းမျငဴရွာပဲ လိုရာခရီးကို အႏၱရာယ္ကင္းကင္းနဲ႔ ပို႔ေပးေနတဲ့ အသင္းကားေလးရယ္ကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္ ။ ေျပာထားတဲ့ အခ်ိန္ထက္ပိုေစာေနေပမယ့္အကူအညီေတာင္းသူရဲ႕ ဖုန္းကအဆက္မျပတ္ဝင္ေနျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕အပူထက္ သူ႕ရဲ႕အပူကိုဦးစားေပးၿပီး ျပန္ေျဖေနရပါတယ္ ။

" ဟယ္လို....အကိုတို႔ဘယ္ရာက္ေနၿပီလဲ...၊ ဖုန္းေခၚေနတာမကိုင္လို႔ စိတ္ပူေနတာ.. "

" ဟုတ္ကဲ့ပါအကို....ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျမာက္ဥကၠလာအဝိုင္းနားေရာက္ေတာ့မယ္...၊ ခုဏက ဆီဆိုင္ထဲမွာ ဆီျဖည့္ေနလို႔ ဖုန္းမကိုင္ျဖစ္တာပါ "

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ပါးသူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မုသားသံုးလိုက္ရေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ေတာ့ မလံုျဖစ္မိပါတယ္ ။ ဘာ့ေၾကာင့္မုသားသံုးရသလဲဆိုရင္ေတာ့ အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရွာမယ့္သူကို အခုမွ ရံုးကစထြက္ေနပါတယ္လို႔ မေျပာခ်င္လို႔ပါ ။

---------------------------

ေျမာက္ဥကၠလာပ ေက်ာက္ေရတြင္းကုန္းေက်ာ္တံတားကို ျဖတ္ၿပီးမၾကာခင္မွာပဲ မီးေရာင္ေတြ ထိန္ထိန္လင္းေနတဲ့ OSC ေဆးရံုကိုေတြ႕ေနရပါၿပီ ။ ေဆးရံုအေရွ႕မေရာက္ခင္မွာ အရွိန္ေလွ်ာ့ၿပီး ေဆးရံုေရွ႕ကိုေကြ႕ဖို႕ အခ်က္ျပမီးျပရင္း တစ္ဖက္ယာဥ္ေၾကာအရွင္းကိုေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေဆးရံုေရွ႕မွာ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့ အသက္ေလးဆယ္ဝန္းက်င္ အမ်ိဳးသားတစ္ဦး ၊ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးတို႔က အထုပ္ႏွစ္ထုပ္ ခရီးေဆာင္ အိတ္တစ္လံုးနဲ႔အတူ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြကိုျမင္လိုက္တဲ့အတိုင္း ဝမ္းသာအားရနဲ႔ လက္ေတြကိုေဝွ႕ယမ္းျပေနၾကပါတယ္ ။

ေဆးရံုေရွ႕မွာကားရပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အသက္ေလးဆယ္အရြယ္ လူတစ္ေယာက္က အေျပးအလႊားေရာက္လာၿပီး...

" ဝမ္းသာလိုက္တာအကိုရာ...၊ ေက်းဇူးလဲတင္ပါတယ္ ။ အေလာင္းက ေဆးရံုေနာက္ဘက္ အေအးခန္းထဲမွာ ၊ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးပါၿပီအကို.... တင္လို႔႔ရပါၿပီခင္ဗ် "

ဝမ္းပမ္းတသာ အားကိုးတႀကီးနဲ႔ စကားအဆက္မျပတ္ေျပာေနတဲ့ ထိုလူကို ၿပံဳးျပလိုက္ၿပီး လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္ရပါေတာ့တယ္ ။

" သားတို႔....လက္အိတ္စြပ္ၾကကြာ....၊ သြက္သြက္ေလးတင္ရေအာင္... "

ကၽြန္ေတာ့္အဖြဲ႕သားေတြကလည္း အေလ့အက်င့္ေရာ အေတြ႕အႀကံဳပါရွိၿပီးသားျဖစ္ေနၾကေလေတာ့ ေျပာစရာမလိုေအာင္ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ လုပ္ကိုင္ၾကတာ အားရစရာေကာင္းပါတယ္ ။ ေဆးရံုအေနာက္ဘက္က အေအးခန္းဖြင့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ မသာနံ႔ေလးက ေလေအးေငြ႕နဲ႔အတူ ႏွာေခါင္းထဲကို တိုးဝင္လာၾကပါေတာ့တယ္ ။ ဘယ္ေလာက္သန္႔တဲ့ ေဆးရံုျဖစ္ပါေစ.....အဲဒီအနံ႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ေရွာင္လြဲလို႔မရတဲ့ ယဥ္ပါးေနတဲ့ အနံ႔ေပါ့ဗ်ာ ။ အေအးခန္းထဲမွာ အေလာင္းကို က်က်နန ေသေသသပ္သပ္ ထုပ္ပိုးျပင္ဆင္ထားတာကိုလည္း ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္ ။

" ကဲ....အေခါင္းခ်....အဖံုးဖြင့္ၿပီးထည့္ၾကမယ္ကြာ..... "

ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ....။ အေရွ႕ႏွစ္ေယာက္ ၊ ခါးလည္ႏွစ္ေယာက္ ၊ ေျခရင္းတစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ေခၚၿပီး အေခါင္းထဲမ ထည့္လိုက္ၾကၿပီး အဖံုးပိတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္ ။

" ဆရာတို႔...မွတ္တမ္းယူဦးမလား... "

ေဆးရံုဝန္ထမ္း လူငယ္တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလွမ္းေမးပါတယ္ ။

" မယူေတာ့ဘူးညီေရ.... ရဲမႉခင္းမွမဟုတ္တာ...၊ ေဘာဒီကေသေသသပ္သပ္ထုပ္ပိုးထားေတာ့ ပ်က္သြားလိမ့္မယ္ညီေလးေရ...၊ ရပါၿပီ... ေက်းဇူးပဲကြာ... "

ေဆးရံုကဝန္ထမ္းေတြကို ႏႉတ္ဆက္ၿပီး ေျမာက္ဥကၠလာ ကန္သာယာလမ္းအတိုင္း ေမာင္းထြက္ရင္း အေဝေျပးဂိတ္ရွိရာကို ဦးတည္ေမာင္းႏွင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္...။

---------------------------

နာေရးရွင္ႏွစ္ဦး...၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ကသံုးဦး ၊ အေလာင္းကတစ္ေလာင္း....၊ အေလာင္းကိုပါထည့္တြက္ရင္ စုစုေပါင္းေျခာက္ဦးေပါ့ဗ်ာ ။ ထည့္မတြက္လို႔လဲမရပါဘူး...။ သက္မဲ့ခႏၱာကိုယ္ေပမယ့္ လူသားဆိုတဲ့ ခႏၱာကိုယ္အျဖစ္က်န္ရွိေနပါေသးတယ္ ။ ၾကားဖူးၾကမွာပါ...၊ ကိုးေယာက္ျဖစ္ေနလို႔ ေက်ာက္ခဲတစ္လံုးေကာက္ၿပီး သက္ရွိအျဖစ္သတ္မွတ္ကာ ေခၚေဆာင္သြားရတယ္ဆိုတာ....။ ေရွးထံုးလဲမပါယ္အပ္ပါဘူးဗ်ာ ။ အဲဒီေနရာမ်ိဳးေတြဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က အေလာင္းကိုပါထည့္တြက္ပါတယ္ ။

ေရာင္စံုမီးေရာင္ေတြနဲ႔ စည္ကားေနတဲ့ ေအာင္မဂၤလာအေဝးေျပးကိုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး အျမန္လမ္းမအစ ရန္ကုန္တိုးဂိတ္ေရာက္ေတာ့ အခ်ိန္က ည ကိုးနာရီထိုးပါေတာ့မယ္ ။ ကားစထြက္ကာစမွာ ပူပင္ေသာကစိတ္ေတြေၾကာင့္ အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းခဲ့သမွ် အျမန္လမ္းမႀကီးေပၚေရာက္မွပဲ အသက္ဝင္လာၾကပါေတာ့တယ္...။

" အကိုေရ....ကြယ္လြန္သူရဲ႕ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေလးေျပာပါဦးဗ် "

" ဟုတ္ကဲ့အကို... ကၽြန္ေတာ့့္ဦးေလးနံမည္က ဦးထိန္လင္းပါ ။ အသက္က ခြန္ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ရွိပါၿပီ ။ ဆံုးတာက ဒီေန႔ညေန ငါးနာရီေလာက္မွာပါ "

" သားသမီးေတြက်န္ခဲ့မွာေပါ့... "

" ဟာ...မက်န္ဘူးအကို... ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလးက လူပ်ိဳႀကီးဗ်...။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္အေဒၚ...သူလဲအပ်ိဳႀကီးေပါ့...၊ ဦေလးရဲ႕ညီမေလ...ဇီဇာေတာ့နည္းနည္းေၾကာင္တယ္ အကိုေရ... "

" ဟား..ဟား... "

" ေအာင္မေလးဗ်... "

အေနာက္က အလန္႔တၾကားေအာ္လိုက္သံေၾကာင့္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ အပ်ိဳႀကီးဆိုသူက သူ႕တူကို ေပါင္လိမ္ဆြဲလိုက္မွန္းသိလိုက္ရမွ ကားတစ္စီးလံုး တဟားဟားနဲ႔ ပြဲက်သြားပါေတာ့တယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ..... ခ်ိဳင့္မရွိ လမ္းအေကြ႕လဲမဟုတ္ပါပဲ ေခ်ာေမြ႕ေနတဲ့ အျမန္လမ္းမႀကီးမွာ အေခါင္းထည့္တဲ့ စတီးဗန္းႀကီးက တဂ်မ္းဂ်မ္းနဲ႔ သိသိသာသာႀကီး အသံထြက္လာပါေတာ့တယ္ ။ ရယ္ေမာၿပီး ဆူညံေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ရုတ္တရက္ဆိုသလို ႏႉတ္ဆိတ္သြားၾကၿပီး အသံတိတ္သြားရပါတယ္ ။

" ဟာ......ေမ့ေနတယ္ဗ်.... ဒီအခ်ိန္ ညကိုးနာရီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလး တရားထိုင္တဲ့အခ်ိန္ဗ်...၊ တရားမွတ္ေနတာ ဆူညံသြားလို႔ သတိေပးတာျဖစ္မယ္ ၊ စိတ္ေတာ့မရွိပါနဲ႔အကို.... ဒီပံုအတိုင္းဆိုရင္ ဦးေလးရဲ႕ အေလာင္းကို ျပန္ထုတ္မွရမယ္ဗ်... "

" ဟင္....ခင္ဗ်ားကလဲဗ်ာ.... ေပါက္တီးေပါက္ရွာမေျပာစမ္းပါနဲ႔ "

" ဟဲ့...ဘာလုပ္ၾကမလို႔လဲ....နင္တို႔ေတာ့ဒုကၡပါပဲဟယ္...ခက္ေတာ့တာပဲ "

" ဟုတ္တယ္ေလအေဒၚရဲ႕....၊ ေဆးရံုကအလံုထုပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ဦးေလးက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးတရားထိုင္လို႔ရမွာလဲဗ်.. "

" ဟယ္....ေပါက္ကရေတြမလုပ္စမ္းပါနဲ႔ဟာ... ငါေၾကာက္လို႔ပါ.. "

" ဟား....ဟား...ဟား... "

ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ အခုမွပဲ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ပါေတာ့တယ္... ။ အပ်ိဳႀကီးမွအပ က်န္တဲ့သူအားလံုးရဲ႕ရယ္ေမာသံေတြက ကားထဲမွာ ပ်ံ႕လြင့္ေနပါေတာ့တယ္ ။

" ဒါနဲ႔အကို... ကၽြန္ေတာ့္နံမည္က ေမာင္ဝင္းပါခင္ဗ်.....၊ အကို႔နံမည္ေလးသိပါရေစ...၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေပါ့အကိုရာ.. "

" ရပါတယ္ဗ်ာ....၊ ကၽြန္ေတာ့္နံမည္....." မင္းဒင္ "...၊ ကားေမာင္းေနတာက ကိုထက္ ၊ အကို႔ေဘးက ငႂကြက္ပါ... "

" ဟာ...ဒါဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ေရာက္ရင္ မင္းမဆင္းနဲ႔ေတာ့ ငႂကြက္ရာ... "

" ဘာျဖစ္လို႔လဲအကို.... "

ငႂကြက္တစ္ေယာက္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ကိုေမာင္ဝင္းဆိုသူကိုၾကည့္ရင္း လွမ္းေမးလိုက္ပါတယ္ ။

" ငါ့အိမ္မွာ ေျမပဲအိတ္ေတြရွိတယ္ကြ... မင္းဝင္ေဖာက္စားမွာေၾကာက္လို႔...ဟား...ဟား.. "

" ဟာဗ်ာ....အကိုကလဲ......ေနာက္တယ္ဗ်ာ.... "

ကိုေမာင္ဝင္းဆိုသူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ နာရီပိုင္းအတြင္း ရင္းႏွီးသြားၾကပါတယ္ ။

" ကိုမင္းဒင္ေရ....အကိုတို႔႔ထမင္းစားၿပီးၾကၿပီလား... "

ကိုေမာင္ဝင္းေျပာမွ သတိထားမိပါတယ္ ။ အဆာမရွိတဲ့ ဗိုက္က တၾကဳပ္ၾကဳပ္နဲ႔ ဆႏၵျပေနပါၿပၤီ ။ စိတ္ေတြေလာေနတဲ့အတြက္ ဆာေနတာေတာင္သတိမထားမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္ကို ျပန္စဥ္းစားၿပီး ၿပံဳးမိပါေသးတယ္ ။

" မစားခဲ့ရေသးဘူးကိုေမာင္ဝင္းေရ.... ဘုရားႀကီးက မင္းသီဟေရာက္မွ ထမင္းစားနားၾကမယ္ဗ်ာ... "

" ဟုတ္ကဲ့ ကိုမင္းဒင္...။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အခုမွဗိုက္ဆာတာသတိထားမိတယ္ဗ် ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကၽြးပါ့မယ္ဗ်....၊ ႀကိဳက္တာသာမွာစားဗ်ာ....အားမနာနဲ႔...။ ဒါနဲ႔ ကိုမင္းဒင္...ကားခဘယ္လိုေပးရမလဲဗ်.....။ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔.....ကၽြန္ေတာ္မသိရမခ်င္း စိတ္ထဲ မတင္မက်နဲ႔ဗ်ာ..."

" ဒီလိုရွိတယ္ဗ်..ကိုေမာင္ဝင္းရ...။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းဆိုရင္ အခမဲ့...၊ ၿမိဳ႕ျပင္ဆိုရင္ေတာ့ အသြားအျပန္ ဆီဖိုးျပန္လႉေပးရင္ ရပါၿပီ "

" ဟာ...အကို... ဒါေတာ့မဟုတ္ေသးပါဘူး... "

" ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကိုေမာင္ဝင္း... "

" ကားပ်က္ေတာ့ ဘယ္သူျပင္မတုန္း...၊ ကားျပင္ဆင္စရိတ္ရယ္...အသြားအျပန္ စားစရိတ္ရယ္...ဘယ္သူေပးမတုန္း ၊ ကားတာယာေတြက ေဈးကႀကီး.... မဟုတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ ၊ ေဈးႏံႉးတစ္ခုေတာ့ သတ္မွတ္ထားသင့္တာေပါ့ ကိုမင္းဒင္... "

" အခုလို အႀကံေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကိုေမာင္ဝင္း...၊ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာမဟုတ္ဘူးဗ်....။ အမ်ားဆံုးျဖတ္ထားတာ.....၊ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ နာေရးရွင္ေတြက သဒၶါေပါက္ၿပီး လႉရင္ေတာ့ လက္ခံပါတယ္ "

" ဒီလိုလႉတယ္ဆိုတာလဲ ဆယ္ခါရံတစ္ရံ မဟုတ္လားကိုမင္းဒင္ "

" ဟုတ္ပါတယ္ ကိုေမာင္ဝင္း "

" ဟူး.....ခင္ဗ်ားတို႔အလုပ္ကလဲ တယ္မလြယ္ပါလားဗ်ာ.... "


-----------------------

စားေသာက္ဆိုင္ေရာက္မွပဲ ဗိုက္ထဲက မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ဆာေလာင္ေနမွန္းသတိထားလိုက္မိပါတယ္ ။

" ကဲ...စားစရာေတြ လာခ်ၿပီ ၊ စားၾကဗ်ာ...။ စားၿပီးတာနဲ႔ခရီးဆက္ၾကရေအာင္ "

" ဟာ....ကိုမင္းဒင္...."

" ဗ်ာ.... "

" ဘာတုန္းဗ်.....ခင္ဗ်ားဟာကလဲ.... လၻက္ထမင္းနဲ႔ၾကက္ဥေၾကာ္ပဲလား...၊ လုပ္ပါဗ်...ၾကက္...ဝက္..ပုဇြန္မွာပါဗ်......"

" ရပါတယ္ကိုေမာင္ဝင္း....၊ ခရီးေဝးသြားတဲ့အခ်ိန္ အဆီအစိမ့္မစားတာအေကာင္းဆံုးပဲဗ်ာ...၊ အဆီအစိမ့္ေတြစားၿပီး အိပ္ငိုက္လို႔ တစ္စံုတစ္ခုျဖစ္မွ တစ္ပူေပၚႏွစ္ပူဆင့္ေနပါဦးမယ္ ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ လၻက္ထမင္းေလးပဲေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ...၊ ေဈးလဲသက္သာ...အိပ္ခ်င္လဲေျပေပါ့ "

" ကိုမင္းဒင္ေရ..... ခင္ဗ်ားတို႔အလုပ္က အေနဆင္းရဲ အစားဆင္းရဲနဲ႔ မဟန္ပါဘူးဗ်ာ... "

" ဟဲ့...ငဝင္း...နင္ဟန္တာဘာရွိလို႔လဲ...၊ သူတို႔က ကုသိုလ္ေရးအတြက္ လုပ္ေနတာဟဲ့...၊ အေဖၚညႇိမေနနဲ႔ ေသနာရဲ႕...၊ သြား...ကိုယ့္ဖာသာ တစ္ေနရာမွာသြားေသာက္ "

" ဟာ...အရီးေလးကလဲဗ်ာ..... ကိုမင္းဒင္တို႔ေရွ႕မွာ... "

" ဘာလဲ...ကိုေမာင္ဝင္း...မေသာက္ဘူးလားဗ်... "

" ဟဲဟဲ... ေသာက္မွာေပါ့ဗ်...။ လာဗ်ာ ကိုမင္းဒင္...ေသာက္တတ္ရင္ နည္းနည္းပါးပါးလုပ္ဗ်ာ..."

" ေသာက္ပါ ကိုေမာင္ဝင္း......၊ ကၽြန္ေတာ္က အရက္ မေသာက္တတ္ တတ္ဘူးဗ်.... ကၽြန္ေတာ့္ကိုအားမနာပါနဲ႔...ေသာက္စရာရွိတာေသာက္ပါ "

" ကိုမင္းဒင္ေရ....ကၽြန္ေတာ္က ေသာက္ထားၿပီးရင္ စကားေတာ့နည္းနည္းေျပာတယ္ဗ်... ဒါေတာ့ႀကိဳေတာင္းပန္ထားမယ္ေနာ္ "

" ငါ့တူေရ...ငဝင္းက မေသာက္ခင္ေတာ့ေပါက္ေပါက္ေဖာက္တယ္...၊ ေသာက္ေနတုန္းမွာ ၾကက္တူေရြးလိုပဲ...၊ ေသာက္ၿပီးရင္ေတာ့ ၾကက္ႀကီးလည္လိမ္ထားသလိုျဖစ္ကေရာ...ဒါ့ေၾကာင့္ အရီးက သြားေသာက္ခိုင္းေနတာ... နားၿငီးသက္သာ ေအးေရာေပါ့ကြယ္... "

" ဟား..ဟား... "

-------------------------------

" ကဲ...စားလို႔ေသာက္လို႔ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ခရီးဆက္ၾကရေအာင္ဗ်ာ..... ကိုေမာင္ဝင္းနဲ႔ အရီးတို႔ ကားေပၚတက္ၾကေတာ့ ၊ ကိုထက္....သားကအနားယူေတာ့...၊ ငႂကြက္...ညီေလးေမာင္းၿပီး ေနျပည္ေတာ္ေရာက္ရင္ ခဏနားၿပီး ေကာ္ဖီေသာက္ၾကမယ္ ။ ၂၆၂ မိုင္ေရာက္ရင္ ေပ်ာ္ဘြယ္လမ္းခြဲကေနဆင္းၿပီး အျမန္လမ္း ကုန္းတံတားေအာက္ကေန နတ္ေမာက္ကိုဆက္ထြက္ၾကမယ္...၊ အားလံုးအဆင္ေျပတယ္ေနာ္... "

" ဟဲ့....ငဝင္း....ေျပာလိုက္ဦးေလ..... "

" ဟာ...အရီးေလးကလဲ...ေျပာမွာေပါ့ဗ်....ကားေတာင္မထြက္ရေသးဘူးေလ... "

" ဟား.....ကိုယ့္ဆရာ...ေတာ္ေတာ္ကစ္လိုက္တယ္နဲ႔တူတယ္...၊ လွ်ာေတြအာေတြေလးေနပါေရာလား "

" နည္းနည္းပါကိုမင္းဒင္ရာ... "

" ကဲ...ငဝင္း...နင္မေျပာရင္ ငါေျပာလိုက္ေတာ့မယ္ "

" ဘာေျပာမလို႔လဲအရီး....ေျပာစရာရွိရင္ေျပာပါ "

အဲဒီလို ေျပာလိုက္ဦးေလ... ေျပာမွာေပါ့ ဆိုတဲ့စကားကို ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလးသိခ်င္ေနတာပါ ။ ေဇာေခၽြးျပန္တဲ့ညကလို ခရီးဆံုးမွ ေျပာတဲ့စကားမ်ိဳးမ်ားေျပာေလမလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ရင္ထဲမွာမတင္မက်ျဖစ္ေနမိတယ္ ။

" ဒီလို...ငါ့တူေရ... အိမ္မွာက ငဝင္းတို႔အေမ အရီးရဲ႕ အမႀကီးတစ္ေယာက္က်န္ခဲ့တယ္ ။ အကိုေလးဆံုးတာ သူမသိေသးဘူး ။ ၿပီးေတာ့ မိုးမလင္းခင္မဝင္ခ်င္ဘူး...၊ ၿမိဳ႕အဝင္မွာေရေက်ာ္တစ္ခုရွိတယ္ ။ ဒီဘက္အစပ္မွာပဲ ခဏရပ္ထားေစခ်င္တယ္ ငါ့တူေရ....။ ၿမိဳ႕အဝင္မွာလဲ သုသာန္တစ္ခုရွိတယ္ ။ မိုးမလင္းခင္ျဖတ္သြားရင္ အပမွီမွာစိုးလို႔ပါ ။ အရီးတို႔ငယ္ငယ္က နတ္ေမာက္မွာျဖစ္ဖူးတယ္ ။ ေသတဲ့သူက အသက္ျပန္ရွင္လာၿပီး ထမင္းေတြေတာင္းစား....အိမ္သားေတြအိပ္ေမာက်ၿပီဆိုရင္ တစ္ေယာက္ထဲထၿပီး ရွိတဲ့စားစရာေတြ တစ္ထိုင္ထဲစားပစ္တာ ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အိမ္သားေတြ ရိပ္မိသြားလို႔ ေဆးကုတဲ့ ဘုန္းႀကီးကိုပင့္ၿပီး ၾသဇာရြက္ေတြ ေက်ာေအာက္ကိုခင္း...၊ ပရိတ္ေတြဘာေတြရြတ္လိုက္ေတာ့မွ အသက္ထြက္သြားတာ မွတ္မိေနေသးတယ္ ။ အဲဒီအေလာင္းကို ရြာက ကာလသားေတြ ညတြင္းခ်င္း သၿဂႋဳလ္လိုက္ရတယ္ ။ အေလာင္းက ခ်က္ခ်င္းပ်က္စီးလာၿပီး အရည္ေတြထြက္....အံမေလး....ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ ေက်ာခ်မ္းလာၿပီ "

" အရီးကလဲဗ်ာ.... ဦးေလးတစ္ေယာက္လံုးပါလာပါတယ္ဗ်.... စိတ္မပူပါနဲ႔...ကားထြက္လာတုန္းကေတာင္ ဆူလို႔ဆိုၿပီး အေခါင္းကို တဂ်မ္းဂ်မ္းလုပ္ျပတာ မေတြ႕ဘူးလား..... "

" ဟဲ့.....ငဝင္း.... ေပါက္ကရေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔...ငါလုပ္လိုက္ရရင္ေတာ့ "

" ကဲ.....ကိုေမာင္ဝင္း...ခဏေလးဗ်ာ... အရီးေရ... ယံုတယ္...မယံုဘူးေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး...၊ အရီးဆႏၵအတိုင္း ရပ္ေပးပါ့မယ္... ဟုတ္ၿပီလား... "

---------------------------

အျမန္လမ္းမႀကီးေပၚမွာ နာကူကားေလးက တရိပ္ရိပ္ေျပးလႊားေနသလို အိပ္ခ်င္ေျပစကားေျပာေနရာမွ မိုင္တိုင္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၉၉ မိုင္ေရာက္ေနပါၿပီ ။ မၾကာခင္ ေနျပည္ေတာ္ကိုဝင္ပါေတာ့မယ္...။

" ငႂကြက္ေရ... ေနျပည္ေတာ္ တိုးဂိတ္အေက်ာ္မွာ လမ္းေဘး လၻက္ရည္ဆိုင္ေလးရွိတယ္..။ အဲဒီေရာက္ရင္ လမ္းေဘးခ်ရပ္ကြာ...၊ အေပါ့အပါးေလးသြားၿပီး အိပ္ခ်င္ေျပေကာ္ဖီေသာက္ၾကရေအာင္ "

တိုးဂိတ္အေက်ာ္ လၻက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ကားကိုရပ္တန္႔လိုက္ၿပီး ကားေပၚကဆင္းကာ အေညာင္းအညာေျပလမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေက်ာကိုဆန္႔ထုတ္လိုက္ရပါတယ္ ။

" အရီးေလးလဲဆင္းမယ္ ငါ့တူတို႔ေရ.... ငဝင္းကေတာ့ အကိုေလးနဲ႔အၿပိဳင္ အိပ္ေနေလရဲ႕ "

" အံမယ္...အရီးေလးကလဲ...က်ဳပ္ၾကားပါတယ္ဗ်...."

" ငါ့တူတို႔ေရ....ေတြ႕တယ္မဟုတ္လား.....အရူးပါး...အမူးပါးဆိုတာ... "

" ေအာ....အရီးကအဲ့ဒီလိုေျပာတယ္ေပါ့ေလ...၊ ဦးေလးေရ...ထ...ထ အရီးေလးက ေျပာမေကာင္းဆိုမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္ဗ်... နည္းနည္းဆံုးမေပးပါဦး "

" ဟဲ့...ငဝင္း...ပါးစပ္မေဆာ့နဲ႔ ေသနာရဲ႕...၊ ေတာ္ၾကာလမ္းမွာတစ္ခုခုျဖစ္ရင္မေကာင္းဘူး... "

" ကိုေမာင္ဝင္းေရ...အရီးမႀကိဳက္ရင္မစပါနဲ႔ဗ်ာ... ျဖစ္တာမျဖစ္တာအေရးမႀကီးဘူး.....အျခားအႏွာက္အယွက္ေတြျဖစ္တတ္တယ္ဗ် "

ကိုေမာင္ဝင္းတို႔ တူဝရီးမရွိေတာ့မွ ကားေနာက္ဖံုးကိုဖြင့္ၿပီး ေခါင္းထည့္တဲ့ ဗန္းတည့္ မတည့္ကို အေခါင္းတစ္ဝက္ေလာက္ထုတ္ၾကည့္ၿပီး ျမန္ျမန္စစ္ေဆးလိုက္ရတယ္ ။ စိတ္္ထဲမွာ တစ္ခုခုမွားေနသလားဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ေက်ာခ်မ္းလာသလိုျဖစ္တာေၾကာင့္ အေလာင္းကိုအျမန္ျပန္ထည့္ၿပီး တံခါးကိုျမန္ျမန္ျပန္ပိတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္ ။

ေနျပည္ေတာ္ကစထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညဆယ့္ႏွစ္နာရီေက်ာ္ၿပီး ေန႔သစ္ရဲ႕အစကိုေရာက္ေနပါၿပီ ။

" ငႂကြက္ေရ...ဒီပံုစံအတုိင္းဆိုရင္ေတာ့ နတ္ေမာက္ကို မနက္သံုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္လိမ့္မယ္ထင္တယ္ကြ ။ ပံုမွန္ေလးပဲေမာင္းေတာ့ကြာ..... အကိုလဲေမွးလိုက္ဦးမယ္..."

" အိပ္ေလအကို.... နတ္ေမာက္အဝင္ ေရေက်ာ္နားေရာက္ရင္ ကားစက္ႏိႉးထားၿပီး ရပ္ထားလိုက္မယ္ေလ... မနက္မိုးလင္းေတာ့မွ အကို႔ကိုႏိႉးလိုက္မယ္... နားလိုက္ေတာ့ေလအကို...မေန႔ကလဲ ေမာ္လၿမိဳင္ကျပန္လာ
တာ မအိပ္ရေသးဘူးမဟုတ္လား... "

" ေအးကြာ..အကိုခဏေလာက္ေမွးလိုက္ဦးမယ္ "

" နားသာနားပါအကို...စိတ္ခ်... ကၽြန္ေတာ္ ပံုမွန္ေလးပဲေမာင္းသြားမယ္ "

အျမန္လမ္းကုန္းတံတားကိုျဖတ္ေနတာသတိထားမိၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အိပ္ေရးပ်က္တာမ်ားလြန္းလို႔ အိပ္ေမာက်သြားပါေတာ့တယ္ ။

-----------------------

" ဟဲ့ေကာင္ေလး....ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ.... ရပ္...ရပ္...ဆက္မသြားနဲ႔ေတာ့ "

ဆူဆူညံညံေအာ္ဟစ္လိုက္တဲ့အသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လန္႔ႏိုးလာခဲ့ပါတယ္ ။

" ညီေလးကလဲကြာ..... မလင္းေသးဘဲနဲ႔ ေရေက်ာ္ကိုဘာလို႔ျဖတ္ေမာင္းလိုက္တာလဲကြာ "

ကိုေမာင္ဝင္းရဲ႕အသံကိုၾကားေတာ့မွ အိပ္ခ်င္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြ ျပဴးက်ယ္ၿပီး ကားျပဴတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကိုၾကည့္လိုက္မိတယ္ ။ မိုးစက္ေတြက ကားျပဴတင္းေပါက္ေတြနဲ႔ ကားေရွ႕မွန္ေပၚမွာ တြဲခိုၿပီး လိမ့္ဆင္းေနၾကတယ္ ။

" ငႂကြက္... ညီေလး...ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲကြ... "

" အကို..... ဟိုဘက္ေရေက်ာ္အစပ္ကို မနက္ေလးနာရီေလာက္ကတည္းကေရာက္ေနတာပါ ၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကားရပ္ၿပီး အဲယားကြန္းဖြင့္ထားေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္အကိုရာ...။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ တံခါးလာေခါက္မွ ကၽြန္ေတာ္လဲႏိုးသြားတယ္... "

" ဘယ္လို.... ဘယ္သူကလာေခါက္တာလဲ ငႂကြက္ "

" အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ဗ်...အကိုရ... "

" သူကဘာလို႔ တံခါးလာေခါက္ရတာလဲ ...ဒီအနီးအနားကမ်ားလား... "

" အဲဒါေတာ့မသိဘူးအကို.... ကားဆရာ...ထထ...ေတာ္ၾကာေရျဖတ္လာရင္ အကုန္ဒုကၡေရာက္ကုန္လိမ့္မယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔ ေရွ႕မီးကိုဖြင့္ၾကည့္ေတာ့... ဟုတ္တယ္အကိုေရ...ေရနည္းနည္းစၿပီးစီးေနတာေတြ႕တာနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘယ္သူ႔မွမႏိႉးေတာ့ပဲ ေမာင္းထြက္လာခဲ့တာ... ဒီဘက္ေရာက္လို႔ ဘရိတ္ကိုဖိနင္းလိုက္မိတာနဲ႔ တုန္႔ကနဲျဖစ္ၿပီး ႏိုးလာၾကတာအကိုေရ "

" ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ငါ့တူရယ္.....မလင္းပဲနဲ႔ဆက္မသြားပါနဲ႔ေနာ္..."

အသံေတြတုန္ေနတဲ့ အရီးကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ အာရံုလႊဲေပးလိုက္ရပါတယ္ ။

" ကဲ...ကဲ...အလင္းေရာင္လာဖို႔လိုေသးတယ္...ေအာက္ဆင္းၿပီး အေပါ့အပါးေလးသြားၾက...ေဆးလိပ္ေလးဘာေလးဖြာၾကဦး...၊ အရီးလဲ အေညာင္းေျပ အညာေျပေအာက္ဆင္းပါလား "

" ေတာ္ေတာ့ေဟ့.....မဆင္းဘူး.....မင္းရဲ႕ေဘးကိုလဲၾကည့္လိုက္ပါဦး.. "

အရီးေလးေျပာလို႔ ေဘးဘီကိုတစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ လမ္းေဘးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ အုတ္ဂူေတြအေဖြးသား ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အရီးေလး အသံတုန္ေနတာကို အခုမွသတိထားမိလိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကိုယ့္စကားနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့ ကားတံခါးဖြင့္ၿပီးဆင္းလိုက္တယ္ ။ ငႂကြက္ကလဲ ကားတံခါးဖြင့္ၿပီးဆင္းလိုက္လာပါတယ္ ။ ကားေပၚကဆင္းလာတဲ့သူဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ငႂကြက္ရယ္ႏွစ္ေယာက္ထဲပါ ။ အုတ္ဂူေတြကိုေက်ာေပးရမွာလဲ စိတ္ထဲမလံုသလို ၾကည့္လဲမၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔ ေခါင္းငံု႔ၿပီး အေပါ့သြားလိုက္ရပါတယ္ ။ အေပါ့သြားၿပီးတိုင္း ၾကက္သီးထတတ္တာ ထံုးစံဆိုေပမယ့္ အခုတစ္ခါမွာေတာ့ ၾကက္သီးထတာ အေတာ္ဆိုးဆိုးဝါးဝါးပါပဲ ။

" ငႂကြက္ေရ...မီးျခစ္ပါလား... ေဆးလိပ္ေလးဖြာရေအာင္ကြာ "

ဖိနပ္ကို ခုထိုင္လိုက္ၿပီး ကားကိုေက်ာမွီရင္း စီးကရက္ကိုမီးညႇိလိုက္ပါတယ္ ။ မ်က္ႏွာမူထားရာဘက္မွာေတာ့ အုတ္ဂူေတြ အေဖြးသားပါ ။ စီးကရက္တစ္လိပ္မကုန္ခင္မွာပဲ ေလထဲက အပုပ္နံ႔ကို ရလိုက္မိပါတယ္ ။ ေခါင္းေပၚကပ်ံသြားတဲ့ ညငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ " ဂီး " ဆိုတဲ့ အသံနဲ႕အတူကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ငႂကြက္တို႔ႏွွစ္ေယာက္သား တိုင္ပင္မထားပါပဲ ကားပၚကို အေျပးအလႊားတက္လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္ ။ အလင္းေရာင္ေရာင္ထြက္လာဖို႔ ေစာင့္ေနရတာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတယ္လို႔ စိတ္ထဲထင္မိပါေသးတယ္ ။ ေဘးဘီကိုမၾကည့္ေတာ့ပဲ ကားမီးထိုးထားတဲ့ ေရွ႕တည့္တည့္ကိုၾကည့္ၿပီး ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကို အၿမီးအေမာက္မတည့္ရြတ္ေနမိပါတယ္ ။

------------------

" အရီးေရ...မိုးလင္းၿပီဗ်...ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္းရေတာ့မလား "

ေပၚထြက္စျပဳလာၿပီျဖစ္တဲ့ အလင္းေရာင္ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဝမ္းသာမိေနပါတယ္ ။

" ဟဲ့...ဟဲ့...ေနဦး....ေမွာင္ေနေသးသလားလို႔ "

" ေဘးကမွန္အနက္ေၾကာင့္ ေမွာင္တယ္ထင္ရတာပါ...၊ ကားအေရွ႕ကိုၾကည့္ေလအရီးရဲ႕...လင္းေနၿပီ "

" ေအာ္...ဟုတ္သားပဲ... ငဝင္း...ထ...ထ...ၿမိဳ႕ထဲဝင္ေတာ့မယ္... လမ္းျပလိုက္ဦး "

အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖင့္ထလာေသာကိုေမာင္ဝင္းက မ်က္လံုးကိုပြတ္သပ္ၿပီး ပါတ္ဝန္းက်င္ကို လွည့္ပါတ္ၾကည့္ေနေလသည္ ။

" ညီေလး... ေရွ႕တည့္တည့္ဆက္ေမာင္း....၊ နတ္ေမာက္မီးသတ္စခန္းေက်ာ္ရင္ လမ္းသံုးခြေတြ႕မယ္ ။ အဲဒီေရာက္ရင္ ေရွ႕ဆက္သြား.......ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပတိုက္ေက်ာ္ရင္ ညာကိုခ်ိဳးလိုက္ ။ လမ္းထိပ္မွာ အိမ္ကထြက္ေစာင့္ေနလိမ့္မယ္...၊ လမ္းထိပ္ကေန ေလးငါးအိမ္ေက်ာ္ရင္ ေရာက္ပါၿပီ "

ကားကိုမွန္မွန္ေမာင္းရင္းနဲ႔ ကိုေမာင္ဝင္းေျပာတဲ့ လမ္းထိပ္အေရာက္မွာ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ သံုးေလးေယာက္ေစာင့္ေနတာကိုျမင္ရမွပဲ စိတ္ထဲမွာေပါ့ပါးသြားသလို ရင္ထဲကေလပူေတြကို မႉတ္ထုတ္မိပါေတာ့တယ္ ။

နာေရးအိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ ခပ္ဝဝအဖြားႀကီးတစ္ေယာက္က ခံုနဲ႔ထိုင္လို႔...၊ လက္ထဲမွာလဲ ေတာင္ေဝွးတစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ထားပါတယ္ ။ အဖြားႀကီးရဲ႕ေဘးမွာေတာ့ မိသားစုဝင္ေတြ.....။ ကားရပ္ၿပီးတာနဲ႔ ပစၥည္းေတြ အိတ္ေတြကိုအရင္ခ် ၊ ကားေနာက္ဖံုးကိုဖြင့္ကာအေခါင္းကို အိမ္ထဲကိုမေရႊ႕ၿပီး အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ အသင့္ျပင္ထားတဲ့ ကုတင္ေဘးမွာခ်လိုက္ပါတယ္ ။ အေလာင္းထုတ္ဖို႔ လက္အိတ္စြပ္ၿပီးတာနဲ႔ အေခါင္းဖံုးကိုဖြင့္လိုက္ပါတယ္ ။ ပိတ္စအျပာနဲ႔ ေသေသသပ္သပ္ထုပ္ထားတဲ့ အေလာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ကေခါင္းရင္းကေနမၿပီး ကိုထက္နဲ႔ ငႂကြက္တို႔ကခါးလည္...အိမ္သားေတြက ေျခရင္းကေနမၿပီး ကုတင္ေပၚတင္လိုက္ပါတယ္ ။ အေလာင္းမွာ ထုပ္ထားတဲ့ အဝတ္စကိုျဖည္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငႂကြက္မ်က္ႏွာ ပ်က္သြားၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အျပင္ကိုလွည့္ထြက္သြားတာ သတိထားလိုက္မိပါတယ္ ။

" ကိုထက္ေရ.... အိပ္ေရးပ်က္ေနတဲ့အခ်ိန္ လူေသညႇီနံ႔ရလို႔ ပ်ိဳ႕တက္သြားၿပီထင္တယ္ကြ ...မင္းလိုက္သြားလိုက္ပါဦး...ငါဆက္ျပင္ေပးထားလိုက္မယ္ "

အေလာင္းကို က်က်နနျပင္ဆင္ေပးၿပီးတဲ့အခ်ိန္အထိ ကိုထက္နဲ႔ ငႂကြက္တို႔ ေပၚမလာၾကေတာ့ပါဘူး ။ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ေပးၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ျပင္ထြက္လာေတာ့မွ ငႂကြက္နဲ႔ ကိုထက္တို႔ကို အိမ္အျပင္မွာ ရပ္ေစာင့့္ေနၾကတာေတြ႕လိုက္ရပါေတာ့တယ္...။

" ငႂကြက္...ဘာျဖစ္တာလဲ ...အိမ္ထဲဝင္ေလကြာ..."

" အကို....အလႉေငြျမန္ျမန္ယူဗ်ာ...၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့မဝင္ေတာ့ဘူး.. "

" ဟ...ဘာျဖစ္တာလဲကြာ... "

" သူတို႔က နည္းနည္းအယူသီးတယ္ဗ်...ကားေပၚေရာက္မွေျပာျပမယ္ "

" မင္းတို႔ကလဲကြာ.....အေမွာင္ထဲမွာ သခႋ်ဳင္းက အုတ္ဂူေတြျမင္တုန္းကဘာမွမျဖစ္ပဲနဲ႔ လင္းလင္းရွင္းရွင္း လူေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔က်မွ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ေနၾကပါလား "

" ကားေပၚေရာက္မွပဲေျပာမယ္အကိုရာ "

" ၿပီးေရာကြာ "

အလႉေငြလက္ခံၿပီး ျဖတ္ပိုင္းေပးၿပီးတာနဲ႔ နာေရးရွင္ေတြကိုလက္အုပ္ခ်ီၿပီးႏႉတ္ဆက္ရပါေတာ့တယ္ ။

" အားလံုးပဲ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ....၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရန္ကုန္အဝင္ကိုေနာက္က်မွာစိုးလို႔ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္ခင္ဗ်ာ ..."

အသင္းအတြက္ ဆီဖိုးအပါအဝင္တစ္သိန္းခြဲလႉခဲ့တဲ့ ကိုေမာင္ဝင္းကို သာဓုေခၚႏႉတ္ဆက္ရင္း ရန္ကုန္အျပန္ခရီးအတြက္ ဦးတည္ခဲ့ပါေတာ့တယ္ ။ ကိုထက္က ကားကိုက်င္လည္စြာေမာင္းေနသလို ေနက္ခန္းမွာေတာ့ ငႂကြက္က အသာေမွးရင္းအနားယူေနရွာပါတယ္ ။ နတ္ေမာက္မီးသတ္စခန္းေရွ႕အေရာက္မွာေတာ့ ငႂကြက္တစ္ေယာက္မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး.....။

" အကိုေရ... ေရေက်ာ္ဟိုဘက္မွာ ကားရပ္ထားတုန္းက ကားမွန္တံခါးလာေခါက္တာ အခုေသသြားတဲ့ အဖိုးႀကီးဗ်... "

" ဟုတ္ရဲ႕လားကြာ...မင္း...အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေနလို႔ေနမွာပါ "

" မဟုတ္ဖူးအကို... ညာဘက္ပါးမွာ မွဲ႕အႀကီးႀကီးပါတယ္အကိုရ... ၿပီးေတာ့ မွန္အလုံပိတ္ထားတဲ့ဟာ...အဖိုးႀကီးရဲ႕ အျပင္ကစကားေျပာသံက ကၽြန္ေတာ့္နားကိုကပ္ေျပာေနသလိုပဲ "

" ဟာ....အဲဒီတုန္းကသတိမထားလိုက္မိဘူးလား "

" သတိထားဖို႔ေနေနသာသာ...အဖိုးႀကီးသတိလာေပးလို႔ ကားမီးထိုးၾကည့္မိတာ...ေရစီးေနတာေတြ႕လို႔ အဖိုးႀကီးကိုလက္ေတာင္မျပလိုက္ရဘူး...၊ ေနာက္ၾကည့္မွန္ကၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားေနာက္ဖက္ကိုထြက္သြားတာ ေရးေရးပဲျမင္ရေတာ့တယ္ "

" ေဟ....... "

ငႂကြက္ေျပာမွ သတိထားလိုက္မိေတာ့တယ္...။ အေလာင္းကိုျဖည္ၿပီး ျပင္ေပးေနတုန္းက အဖိုးႀကီးရဲ႕ညာဘက္ပါးမွာ ထင္ရွားတဲ့ မွဲ႔ႀကီးတစ္လံုး ။

နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕မွ ႏႉတ္ခြန္းဆက္သပါ၏ဆိုတဲ့ ဆိုင္းပုဒ္နားကိုေရာက္ေတာ့ ကိုထက္ကို ကားခဏရပ္ေပးဖို႔လွမ္းေျပာလိုက္တယ္ ။

" ဘာလုပ္မလို႔လဲအကို... "

" မနက္ေလးနာရီေလာက္က ဒီနားမွာျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြကို ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ခ်င္လို႔ပါကြာ "

ကားေပၚကဆင္းၿပီး ပါတ္ဝန္းက်င္ကို ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၾကည့္ေတာ့ အုတ္ဂူေဖြးေဖြးေတြက မနက္အလင္းေရာင္မလာခင္ကအတိုင္းပါပဲ ။ ေရေက်ာ္လမ္းကိုၾကည့္မိျပန္ေတာ့ ေရျပန္က်သြားလို႔ ႏံုးသဲေတြတင္က်န္ရစ္ခဲ့တာကလြဲလို႔ ဘာမွမထူးျခားပါဘူး...။ ဒါနဲ႔ပဲ အနီးအနားကျဖတ္သြားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ကို ေမးလိုက္မိတယ္ ။

" အမတို႔....ဘယ္အခ်ိန္ကေရျပန္က်သြားတာလဲဗ် "

" သိပ္မၾကာေသးဘူးငါ့ေမာင္...ညကမိုးရြာတယ္ေလ...၊ မိုးရြာတာနည္းလို႔ေပါ့...မဟုတ္ရင္ ဒီအခ်ိန္ဆိုေရက်ေအာင္ေစာင့္ေနရဦးမွာ...၊ ကားျဖတ္လို႔မရဘူးေလ...."

" ေအာ္...ဟုတ္ကဲ့...ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အမ.. "

နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနထြက္ေနပါၿပီ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ အခက္အခဲျဖစ္မွာကိုႀကိဳျမင္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ေစတနာကို ေမတၱာနဲ႔တုန္႔ျပန္ၿပီးသတိေပးသြားရွာတဲ့ ကြယ္လြန္သူ အဘ ဦးထိန္လင္းကိုေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပဳသမွ်ကုသိုလ္အဝဝကို အမွ်ေပးေဝခဲ့ပါတယ္ခင္ဗ်ား....။

" အဘ...ဦးထိန္လင္းေရ....အမွ်...အမွ်...အမွ်... "

မင္းဒင္ကိုေမးၾကတယ္...။ သရဲေၾကာက္သလားဆိုရင္ မင္းဒင္ျပန္ေျဖဖို႔အတြက္ အေတာ္စဥ္းစားရက်ပ္လွပါတယ္ ။ ဘံုဘဝတစ္ခုကိုမကူးခင္စပ္ၾကားမွာ ၾကင္လည္ေနၾကရတဲ့ ဝိဉာဥ္ေတြမွာလဲ ေကာင္းတဲ့သူေတြရွိသလို ဆိုးတဲ့သူေတြလဲရွိၾကမွာပါ ။ ဝိဉာဥ္ေတြ.... နာနာဘာဝေတြ... ဝိနာဘာဝေတြကို ယံုသလားလို႔ေမးခဲ့ရင္ေတာ့ မင္းဒင္ႀကံဳခဲ့သမွ်ေတြကို လြင္ဦးဟန္ဆိုတဲ့ စာေရးသူက စီကာပါတ္ကံုးေရးသားထားတဲ့ စာေတြကိုသာ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါလို႔ပဲ မင္းဒင္ေျပာပါရေစ...။

ေနရပ္အမွန္....အမည္မွန္မ်ားကိုသာသံုးထားပါသည္
ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

လြင္ဦးဟန္
===============

ရေကျော်လမ်းမှ တံခါးခေါက်သံ
-------------------------------

မင်းဒင်ကို သရဲကြောက်သလားမေးရင်....မင်းဒင်ရယ်ချင်တယ်ဗျ..။ မင်းဒင်ကို နာနာဘာဝ ဝိနာဘာဝတွေကိုယုံသလားလို့မေးရင်လဲ မင်းဒင်ကရယ်ချင်ပြန်ရော...။ မင်းဒင်လုပ်နေရတဲ့အလုပ်ကိုပြောရရင် မေတ္တာသင်္ဂဟနာရေးကူညီမှူအသင်းမှာ တာဝန်ခံအနေနဲ့လုပ်နေရတာပါဗျာ ။ အဖွဲ့သားတွေက ချစ်စနိုးနဲ့ အုပ်ကြီးလို့ခေါ်ကြတဲ့ မင်းဒင်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော်က ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်အလောင်းတွေကို ကိုင်တွယ်နေရတဲ့သူပါဗျာ ။ မြတ်ဘုရားဟောကြားတဲ့ တရားတော်မှာတောင် မကျွတ်မလွတ်ကြသေးတဲ့ ပေတလို့ခေါ်တဲ့ ပြိတ္တာတွေ ၊ ဘဝတစ်ခုကိုမကူးနိုင်ကြသေးတဲ့ မြင်အပ် ၊ မမြင်အပ်နှစ်ရပ်များစွာ သတ္တဝါတွေရှိနေတယ်ဆို
တာ မင်းဒင် ကောင်းကောင်းကြီးယုံပါတယ် ။ မင်းဒင်ပဲယုံသလားဆိုတော့ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်ကြတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တင်မဟုတ်ပါဘူး...၊ အခြားဘာသာကိုးကွယ်ကြသူတွေလဲယုံကြည်ကြပါတယ် ။ ခေတ်မှီတိုးတက်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အနောက်နိုင်ငံကြီးတွေမှာတောင် နာနာဘာဝကိုပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ရုပ်ရှင်အဖြစ်ဖန်တည်းထုတ်လုပ်နေကြတာလဲ မင်းဒင်တို့့တွေ့နေရတာပဲလေ...။ ခေတ်မှီစက်ကရိယာတွေနဲ့ ဝိဉာဉ်တွေကို စူးစမ်းရှာဖွေနေကြကတာလဲ ကြားဖူးကြမှာပါ ။ ခက်တာက နာနာဘာဝ ဝိနာဘာဝဆိုတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို မကူးပြောင်းနိုင်မီစပ်ကြားက ဘုံသားတွေကို မြင်ချင်တိုင်းမြင်လို့ရတာမှမဟုတ်တာ ။ 

မင်းဒင်ကိုကြောက်သလားလို့မေးရင် မင်းဒင်လဲသွေးသားနဲ့တည်ဆောက်ထားတဲ့ လူဖြစ်နေတာကြောင့် အကြောက်ကြီးမဟုတ်ပေမယ့် နည်းနည်းတော့ ကြောက်တတ်ပါတယ် ။ သုဘရာဇာကြီး ဇောချွေးပြန်ခဲ့တုန်းက အတွေ့အကြုံလေးကိုဝေမျှလိုက်မိတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ ဇောချွေးမင်းဒင်ရယ်လို့ လူသိများလာခဲ့ပါတယ် ။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားနဲ့ Corpse လို့ခေါ်တဲ့ သက်မဲ့ခန္တာကိုယ် ( အလောင်းကောင် ) တွေကို ကိုင်တွယ်နေရပေမယ့် မထင်မှတ်တဲ့အချိန်မှာ မထင်ထားတာတွေကြုံလာခဲ့ရင်တော့ သုဘရာဇာမှာလည်း နှလုံးသားရှိတာပဲလေ....။ အခုလည်း ကြုံခဲ့တာလေးတစ်ခုကိုဖောက်သည်ပြန်ချရတာပေါ့....။ 

--------------------

" အဖေ......ထမင်းစားကြရအောင်... "

" အေး....လာပြီဟေ့... "

ထမင်းစားဖို့လက်ဆေးရင်း နာရီကိုလှမ်းကြည့်မိတော့ ညခွန်နှစ်နာရီကျော်နေပြီ ။ ထမင်းဝိုင်းကိုဝင်ထိုင်လိုက်ရုံရှိသေးတယ် 199 ကအသံမည်လာတာကြောင့် ထမင်းဝိုင်းမှာထိုင်နေရင်းကပဲ လက္ခံဖြေဆိုလိုက်ရပါတယ် ။

" ဟယ်လို....မင်္ဂလာပါ...၊ မေတ္တာသင်္ဂဟအသင်းကပါခင်ဗျာ... "

" ဟုတ်ကဲ့အကိုရေ....၊ အကူအညီလေးတစ်ခုတောင်းချင်လို့ပါ "

" ပြောပါခင်ဗျာ...၊ ဘာများအကူအညီပေးရမလဲ "

" ဆေးရုံကနေ အလောင်းပြန်သယ်ချင်လို့ပါ ၊ ဘယ်လောက်ပေးရမှာလဲ...၊ ဒီကိုရောက်ဖို့ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲအကို...၊ ကျွန်တော်တို့က အကြာကြီးမစောင့်နိုင်ဘူးဗျ..၊ အခုထွက်လာပေးလို့ရမလားခင်ဗျ "

စပီကာဖွင့်ထားတဲ့ဖုန်းထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရတော့့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်သွားမိပါတယ် ။ 

" အဖေ.... ဒီလူ ဘယ်လိုလူလဲဗျ...၊ ရင့်သီးတယ်အဖေရာ...၊ ဖုန်းပိတ်လိုက်တော့မယ် ၊ ဒါမှမဟုတ်မအားဘူးလို့ငြင်းလိုက်တော့မယ် "

ထမင်းဝိုင်းမှာ ဘေးချင်းကပ်ထိုင်နေတဲဲ့ သားတော်မောင်ပြောရင်လဲ ပြောချင်စရာပါ ။ သို့ပေမယ့် မိမိလုပ်ကိုင်နေတဲ့ ပရဟိတလုပ်ငန်းတစ်ခုဟာ စိတ်ထားကောင်းဖို့ နှလုံးသားကောင်းဖို့အပြင် သည်းခံစိတ်ကိုထားပြီး လုပ်ကိုင်ရတဲ့ စေတနာပရဟိတဖြစ်တာကြောင့် သားတော်မောင်ကိုဘာမှပြန်မပြောဖို့လက်ကာပြလိုက်ရပါတယ် ။

" အကို ... စိတ်အေးအေးထားပါဗျာ...၊ ကျွန်တော်မေးတာလေးပြန်ဖြေပေးပါဦး "

စိတ်ကိုတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ထားပြီး မေးလိုက်ရပါတယ် ။ ကျွန်တော်တို့ ကြုံခဲ့ရပြီးပါပြီ ၊ " ဇောချွေးပြန်တဲ့ည " ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်ဟာ မထင်မှတ်ပဲ ပရိတ်သတ်တွေရဲ့ အာရုံစိုက်ခြင်းကိုခံလိုက်ရတာကြောင့် ကျွန်တော့်ကိုသာမက ကျွန်တော့်ရဲ့ မေတ္တာသင်္ဂဟ နာရေးကူညီမှူအသင်းကိုပါ သိရှိလာကြပါတယ် ။ နာကူရှင်ကူ ပရဟိတလုပ်ငန်းတွေအပေါ်မှာလဲ သတိပြုလာကြတာကိုတွေ့ရတဲ့ အတွက် တစ်ဖက်က ဝမ်းသာမိသလို တစ်ဖက်က ပြဿနာတွေရင်ဆိုင်ရတာကိုလည်းကြုံခဲ့ရပါတယ် ။ နယ်ဘက်ကို Dead Body သွားပို့နေတဲ့ အချိန်မှာ အကူအညီလှမ်းတောင်းလို့ ဖုန်းထဲက အကူအညီတောင်းတဲ့အတိုင်း အမြန်သွားခဲ့ပေမယ့် တကယ်တန်းကျတော့ ချိန်းဆိုထားတဲ့ နေရာမှာ ဘယ်သူမှရှိမနေခဲ့ပါဘူး ။ တစ်ခါမက သုံးလေးခါဖြစ်လာတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့မှာ စိတ််အနှောက်အယှက်ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ် ။ အကူအညီတောင်းထားတဲ့သူဆီကို အဝေးကနေအရောက်လာခဲ့ရပေမယ့် အရိပ်အယောင်တောင်မှမမြင်ခဲ့ရပါဘူး ။ အနှောက်အယှက်ပေးလိုသူ အတွက်ကတော့ တဒင်္ဂပျော်သွားမှာပါ ၊ ကျွန်တော်တို့အတွက်ရယ်... တကယ်အကူအညီလိုနေတဲ့သူတွေအတွက်ရယ်က နောင့်နှေးကြံ့ကြာမှူတွေဖြစ်ရပါတယ် ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးဆိုတာ နောက်ပြောင်ကောင်းတဲ့အရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ သိသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်မြင်ပါတယ် ။ စကားနောက်တရားပါဆိုတာကိုကြားဖူးကြမှာပါ ။ အသင်းအဖွဲ့တစ်ခုကို ဒုက္ခပေးလိုတာလား...၊ မင်းဒင်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးလိုတာလားမသိပေမယ့် အကူအညီတောင်းခံသူ မည်သူကိုမဆို ကူညီဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ မင်းဒင်တို့မှာ ဟိုပြေးလိုက် ဒီပြေးလိုက်နဲ့ တကယ့်ကို ဇောချွေးပြန်ခဲ့ရပါတယ် ။

ကျွန်တော်တို့ နာကူအသင်းအဖွဲ့တွေက တစ်ဖွဲ့နဲ့တစ်ဖွဲ့ချိတ်ဆက်ပြီး လုပ်ကိုင်ရတာတွေရှိပါတယ် ။ အဖွဲ့တစ်ခုသွားဖို့အဆင်မပြေရင် အခြားအဖွဲ့ကိုအကူအညီတောင်းရပါတယ် ။ ကျွန်တော်တို့ ပရဟိတသမားတွေရဲ့ စိတ်အရင်းခံကိုက အကူအညီလိုအပ်နေသူကို မပေးလိုက်မိရမှာကို စိုးရိမ်နေတတ်ကြသူတွေပါ ။ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ အခြားနေရာကို ရောက်နေလို့ လာဖို့မဖြစ်နိုင်တဲ့အခါမှာ ရင်ဘတ်တူညီအကိုအသင်းအဖွဲ့တွေကို လှမ်းပြီး အကူအညီတောင်းရပါတယ် ။ ဖုန်းနဲ့လှမ်းပြီး မလုပ်သင့်...မစ မနောက်သင့်တဲ့အရာကို စနောက်သူအနေနဲ့တော့ တခဏတာစိတ်ပျော်ရွှင်မှူရကောင်းရပါလိမ့်မယ် ။ ကွယ်ရာကနေကြည့်ပြီး ဟားတိုက်ရယ်မောကောင်းရယ်မောနေကြပါလိမ့်မယ် ။ ဒါပေမယ့် ပရဟိတအသင်းတွေမှာတော့ စားချိန်သောက်ချိန်တောင် လစ်လျူရှူပြီး အကူအညီပေးရမယ့်နေရာကို အပြေးအလွှားရောက်လာခဲ့ကြရတဲ့အတွက် အချိန်ကုန် လူပမ်းဖြစ်ခဲ့ရပါတယ် ။

အခုလည်း စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အေင်ထားပြီး တစ်ဖက်ကလူကို အေးအေးဆေးဆေးပြောဖို့သတိပေးလိုက်ရပါတယ် ။

" ဆောရီးအကိုရေ.... ကျွန်တော် စိတ်လောသွားလို့ပါ ၊ ခွင့်လွှတ်ပါအကို...စိတ်မဆိုးပါနဲ့ "

" ရပါတယ်ခင်ဗျာ.... အကူအညီတောင်းလိုရင်းလေးပြောပြပေးပါ "

" ဆုံးသွားတာက ကျွန်တော့်ဦးလေးပါ ၊ ညနေငါးနာရီလောက်က ဆုံးသွားတာပါအကို...။ အသင်းအဖွဲ့တွေကိုအကူအညီတောင်းပေမယ့် မအားကြဘူးခင်ဗျ ။ ပိုက်ဆံပေးငှားရတဲ့ ကားတွေကလည်း နတ်မောက်ကို သုံးသိန်းတောင် တောင်းတယ် ၊ ဒါနဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပေးတဲ့ အကိုတို့ဖုန်းနံပါတ်ကိုလှမ်းဆက်ပြီး အကူအညီတောင်းရတာပါ...၊ ကူညီပါအကိုရာ....ကျွန်တော်စကားပြောမှားသွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ..."

" ကဲ...ကဲ...ကိုယ့်ဆရာရေ....ခင်ဗျားတစ်ယောက်ထဲ ပြောလိုက် ၊ တောင်းပန်လိုက်လုပ်နေရတာနဲ့ လိုရင်းကိုမေရောက်တော့ဘူး...ဘယ်ဆေးရုံလဲဗျ "

" OSC မှာပါအကို..."

" သေဆုံးကြောင်းလက်မှတ် ဆေးရုံက ရပြီလား "

" ဟုတ်ကဲ့...ရပါပြီအကို "

" ကဲ...ဟုတ်ပြီဗျာ...၊ ကျွန်တော်ပြောတာ သေသေချာချာနားထောင်ပေးနော်... "

" ဟုတ်ကဲ့အကို... "

" ကျွန်တော်တို့ အသင်းက ရန်ကုန်မြို့စွန် ဒဂုံမြို့သစ်အရှေ့ပိုင်းဖြစ်နေတဲ့အပြင်...ခရီးဝေးသွားဖို့အတွက် ကားစစ်ဆေးရတာ..၊ အဖွဲ့သားတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်အောင်လုပ်ရတာအတွက် အချိန်နည်းနည်းပေးရလိမ့်မယ်...၊ ကျွန်တော့်အထင် ဆေးရုံကိုရောက်ဖို့ အချိန် တစ်နာရီခွဲလောက်ကြာမယ်...။ ဖြစ်မလားအကို "

" ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ.....စောင့်နေပါ့မယ်...။ ဆက်ဆက်တော့လာပေးပါအကို..၊ အော်...ဒါနဲ့ ကားခဘယ်လောက်ပေးရမလဲခင်ဗျ... "

" ဟား..... လုပ်ပြန်ပြီဗျာ...၊ မသိတော့လဲ ပြောပြရမှာပေါ့ဗျာ...။ ကျွန်တော်တို့က ကားငှားစားတဲ့သူတွေမဟုတ်ဘူးဗျ....။ ခင်ဗျားကအဲဒီလိုမေးနေလို့ ကားအကူအညီမရတာဖြစ်မယ်ဗျ...။ သေသေချာချာမှတ်ထားဗျာ...၊ ဒဂုံဆိပ်ကမ်းမှာ ရွှေသံလျင်နာကူအသင်း ၊ ဒဂုံတောင်မှာ မိတ်ဆွေကောင်း နာကူအသင်း ၊ ဒဂုံအရှေ့ပိုင်းမှာ မေတ္တာသင်္ဂဟ... ကျွန်တော်တို့ပေါ့ဗျာ...။ နာရေးပဲဖြစ်ဖြစ်...လူနာပဲဖြစ်ဖြစ် အသွားအပြန်အတွက် ကားဆီဖိုးပဲ လှူရမှာပါ ။ ခင်ဗျားတို့အဆင်မပြေရင်လဲ ဆီဖိုးတစ်ဝက်လှူလဲရပါတယ် ။ ဒါမှမဟုတ် လုံးလုံးလျားလျား မတတ်နိုင်ပါဘူးဆိုရင်တောင်မှ နာရေးအတွက် ပြန်လှူတဲ့အသင်းတွေလို့သာမှတ်ထားပါဗျာ..."

တစ်ဖက်ကလေသံပျော့ပြောင်းသွားတာကိုသတိထားလိုက်မိပါတယ်...။

" ဟုတ်ကဲ့ပါအကို....ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ။ ဆက်ဆက်လာဖြစ်အောင် လာပေးပါအကို...၊ ကျွန်တော်တို့မှာ အကိုတို့ကိုပဲအားကိုးရမှာမို့ပါ .. အကိုလာခါနီးရင် ဖုန်းဆက်ပေးပါ...၊ ဆေးရုံရှေ့ကနေ ကျွန်တော်စောင့်နေပါ့မယ်ခင်ဗျာ ..."

" စိတ်ချဗျာ...ရောက်အောင်လာခဲ့မယ်...."

ထမင်းဝိုင်းကိုကြည့်ပြီး စားချင်စိတ်တွေမရှိသလောက်ကိုဖြစ်မိပါတယ် ။ အကူအညီတောင်းလာသူကို ရှင်းပြပေးနေရတာနဲ့တင် ဗိုက်ထဲမှာ လေတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီထင်ပါရဲ့ ။

" ထမင်းတော့ စားသွားဦးလေအဖေ... "

" တော်ပါပြီကွာ...အဖွဲ့တွေကိုဖုန်းဆက်ရဦးမယ်...၊ သူတို့လဲ နေ့ခင်းကမှ သနပ္ပင်ကပြန်လာတော့ ပင်ပန်းနေလောက်ကြပြီ..... "

" အဖေကျတော့မပင်ပန်းဘူးလား ၊ အဖေရာ..သူများကိုပဲငဲ့ကြည့်မနေနဲ့လေ.. "

" ဟေ့ကောင်....အဖထက် သားတစ်လမကြီးနဲ့...၊ လွယ်အိတ်ထဲကို အသင်းဝတ်စုံထည့်လိုက်တော့ကွာ... "

" သားရယ်.....မင့်အဖေကိုသွားမပြောနေနဲ့...၊ သူတစ်ပါးအရေးဆို ကိုယ့်ထက်ဦးစားပေးတတ်တာ သားလဲသိသားနဲ့ "

" တော်ကြတော့ကွာ....ပြင်စရာရှိတာ ပြင်ကြတော့ကွာ... "

ဆာလောင်မွတ်သိပ်ချင်းမရှိတော့တဲ့ ဗိုက်ကိုခဏမေ့ထားလိုက်ပြီး ပရဟိတအကျိုးနဲ့ အဟာရဖြည့်တင်းဖို့ လွယ်အိတ်ကိုဆွဲပြီးထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ် ။

-----------------------

အသင်းရုံးကစထွက်တဲ့အချိန်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ညရှစ်နာရီကျော်နေပါပြီ ။ ဘာပဲပြောပြော အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ အသင်းသားတွေရယ်...၊ မညည်းမငြူရှာပဲ လိုရာခရီးကို အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ပို့ပေးနေတဲ့ အသင်းကားလေးရယ်ကို ကျေးဇူးတင်မိပါတယ် ။ ပြောထားတဲ့ အချိန်ထက်ပိုစောနေပေမယ့်အကူအညီတောင်းသူရဲ့ ဖုန်းကအဆက်မပြတ်ဝင်နေပြန်တော့ ကိုယ့်ရဲ့အပူထက် သူ့ရဲ့အပူကိုဦးစားပေးပြီး ပြန်ဖြေနေရပါတယ် ။

" ဟယ်လို....အကိုတို့ဘယ်ရာက်နေပြီလဲ...၊ ဖုန်းခေါ်နေတာမကိုင်လို့ စိတ်ပူနေတာ.. "

" ဟုတ်ကဲ့ပါအကို....ကျွန်တော်တို့ မြောက်ဥက္ကလာအဝိုင်းနားရောက်တော့မယ်...၊ ခုဏက ဆီဆိုင်ထဲမှာ ဆီဖြည့်နေလို့ ဖုန်းမကိုင်ဖြစ်တာပါ "

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ပါးသူစိတ်ချမ်းသာအောင် မုသားသုံးလိုက်ရပေမယ့် ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်တော့ မလုံဖြစ်မိပါတယ် ။ ဘာ့ကြောင့်မုသားသုံးရသလဲဆိုရင်တော့ အားကိုးတကြီးနဲ့ စောင့်မျှော်နေရှာမယ့်သူကို အခုမှ ရုံးကစထွက်နေပါတယ်လို့ မပြောချင်လို့ပါ ။

---------------------------

မြောက်ဥက္ကလာပ ကျောက်ရေတွင်းကုန်းကျော်တံတားကို ဖြတ်ပြီးမကြာခင်မှာပဲ မီးရောင်တွေ ထိန်ထိန်လင်းနေတဲ့ OSC ဆေးရုံကိုတွေ့နေရပါပြီ ။ ဆေးရုံအရှေ့မရောက်ခင်မှာ အရှိန်လျှော့ပြီး ဆေးရုံရှေ့ကိုကွေ့ဖို့ အချက်ပြမီးပြရင်း တစ်ဖက်ယာဉ်ကြောအရှင်းကိုစောင့်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ ဆေးရုံရှေ့မှာ မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ စောင့်မျှော်နေကြတဲ့ အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင် အမျိုးသားတစ်ဦး ၊ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့က အထုပ်နှစ်ထုပ် ခရီးဆောင် အိတ်တစ်လုံးနဲ့အတူ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကိုမြင်လိုက်တဲ့အတိုင်း ဝမ်းသာအားရနဲ့ လက်တွေကိုဝှေ့ယမ်းပြနေကြပါတယ် ။ 

ဆေးရုံရှေ့မှာကားရပ်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ အသက်လေးဆယ်အရွယ် လူတစ်ယောက်က အပြေးအလွှားရောက်လာပြီး...

" ဝမ်းသာလိုက်တာအကိုရာ...၊ ကျေးဇူးလဲတင်ပါတယ် ။ အလောင်းက ဆေးရုံနောက်ဘက် အအေးခန်းထဲမှာ ၊ အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးပါပြီအကို.... တင်လို့့ရပါပြီခင်ဗျ "

ဝမ်းပမ်းတသာ အားကိုးတကြီးနဲ့ စကားအဆက်မပြတ်ပြောနေတဲ့ ထိုလူကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ရပါတော့တယ် ။

" သားတို့....လက်အိတ်စွပ်ကြကွာ....၊ သွက်သွက်လေးတင်ရအောင်... "

ကျွန်တော့်အဖွဲ့သားတွေကလည်း အလေ့အကျင့်ရော အတွေ့အကြုံပါရှိပြီးသားဖြစ်နေကြလေတော့ ပြောစရာမလိုအောင် သွက်သွက်လက်လက်နဲ့ လုပ်ကိုင်ကြတာ အားရစရာကောင်းပါတယ် ။ ဆေးရုံအနောက်ဘက်က အအေးခန်းဖွင့်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ မသာနံ့လေးက လေအေးငွေ့နဲ့အတူ နှာခေါင်းထဲကို တိုးဝင်လာကြပါတော့တယ် ။ ဘယ်လောက်သန့်တဲ့ ဆေးရုံဖြစ်ပါစေ.....အဲဒီအနံ့ကတော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် ရှောင်လွဲလို့မရတဲ့ ယဉ်ပါးနေတဲ့ အနံ့ပေါ့ဗျာ ။ အအေးခန်းထဲမှာ အလောင်းကို ကျကျနန သေသေသပ်သပ် ထုပ်ပိုးပြင်ဆင်ထားတာကိုလည်း တွေ့လိုက်ရပါတယ် ။ 

" ကဲ....အခေါင်းချ....အဖုံးဖွင့်ပြီးထည့်ကြမယ်ကွာ..... "

ထုံးစံအတိုင်းပါပဲ....။ အရှေ့နှစ်ယောက် ၊ ခါးလည်နှစ်ယောက် ၊ ခြေရင်းတစ်ယောက် တိုင်ပင်ခေါ်ပြီး အခေါင်းထဲမ ထည့်လိုက်ကြပြီး အဖုံးပိတ်လိုက်ပါတော့တယ် ။

" ဆရာတို့...မှတ်တမ်းယူဦးမလား... "

ဆေးရုံဝန်ထမ်း လူငယ်တစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကိုလှမ်းမေးပါတယ် ။

" မယူတော့ဘူးညီရေ.... ရဲမှူခင်းမှမဟုတ်တာ...၊ ဘောဒီကသေသေသပ်သပ်ထုပ်ပိုးထားတော့ ပျက်သွားလိမ့်မယ်ညီလေးရေ...၊ ရပါပြီ... ကျေးဇူးပဲကွာ... "

ဆေးရုံကဝန်ထမ်းတွေကို နှူတ်ဆက်ပြီး မြောက်ဥက္ကလာ ကန်သာယာလမ်းအတိုင်း မောင်းထွက်ရင်း အဝေပြေးဂိတ်ရှိရာကို ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့ပါတော့တယ်...။

---------------------------

နာရေးရှင်နှစ်ဦး...၊ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကသုံးဦး ၊ အလောင်းကတစ်လောင်း....၊ အလောင်းကိုပါထည့်တွက်ရင် စုစုပေါင်းခြောက်ဦးပေါ့ဗျာ ။ ထည့်မတွက်လို့လဲမရပါဘူး...။ သက်မဲ့ခန္တာကိုယ်ပေမယ့် လူသားဆိုတဲ့ ခန္တာကိုယ်အဖြစ်ကျန်ရှိနေပါသေးတယ် ။ ကြားဖူးကြမှာပါ...၊ ကိုးယောက်ဖြစ်နေလို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကောက်ပြီး သက်ရှိအဖြစ်သတ်မှတ်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားရတယ်ဆိုတာ....။ ရှေးထုံးလဲမပါယ်အပ်ပါဘူးဗျာ ။ အဲဒီနေရာမျိုးတွေဆိုရင် ကျွန်တော်က အလောင်းကိုပါထည့်တွက်ပါတယ် ။ 

ရောင်စုံမီးရောင်တွေနဲ့ စည်ကားနေတဲ့ အောင်မင်္ဂလာအဝေးပြေးကိုကျော်ဖြတ်ပြီး အမြန်လမ်းမအစ ရန်ကုန်တိုးဂိတ်ရောက်တော့ အချိန်က ည ကိုးနာရီထိုးပါတော့မယ် ။ ကားစထွက်ကာစမှာ ပူပင်သောကစိတ်တွေကြောင့် အတွေးကိုယ်စီနဲ့ ငြိမ်ချက်သားကောင်းခဲ့သမျှ အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်ရောက်မှပဲ အသက်ဝင်လာကြပါတော့တယ်...။ 

" အကိုရေ....ကွယ်လွန်သူရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်လေးပြောပါဦးဗျ "

" ဟုတ်ကဲ့အကို... ကျွန်တော့့်ဦးလေးနံမည်က ဦးထိန်လင်းပါ ။ အသက်က ခွန်နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ရှိပါပြီ ။ ဆုံးတာက ဒီနေ့ညနေ ငါးနာရီလောက်မှာပါ "

" သားသမီးတွေကျန်ခဲ့မှာပေါ့... "

" ဟာ...မကျန်ဘူးအကို... ကျွန်တော့်ဦးလေးက လူပျိုကြီးဗျ...။ ဒါက ကျွန်တော့်အဒေါ်...သူလဲအပျိုကြီးပေါ့...၊ ဦလေးရဲ့ညီမလေ...ဇီဇာတော့နည်းနည်းကြောင်တယ် အကိုရေ... "

" ဟား..ဟား... "

" အောင်မလေးဗျ... "

အနောက်က အလန့်တကြားအော်လိုက်သံကြောင့်လှည့်ကြည့်မိတော့ အပျိုကြီးဆိုသူက သူ့တူကို ပေါင်လိမ်ဆွဲလိုက်မှန်းသိလိုက်ရမှ ကားတစ်စီးလုံး တဟားဟားနဲ့ ပွဲကျသွားပါတော့တယ် ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ..... ချိုင့်မရှိ လမ်းအကွေ့လဲမဟုတ်ပါပဲ ချောမွေ့နေတဲ့ အမြန်လမ်းမကြီးမှာ အခေါင်းထည့်တဲ့ စတီးဗန်းကြီးက တဂျမ်းဂျမ်းနဲ့ သိသိသာသာကြီး အသံထွက်လာပါတော့တယ် ။ ရယ်မောပြီး ဆူညံနေတဲ့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ရုတ်တရက်ဆိုသလို နှူတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အသံတိတ်သွားရပါတယ် ။ 

" ဟာ......မေ့နေတယ်ဗျ.... ဒီအချိန် ညကိုးနာရီဆိုရင် ကျွန်တော့်ဦးလေး တရားထိုင်တဲ့အချိန်ဗျ...၊ တရားမှတ်နေတာ ဆူညံသွားလို့ သတိပေးတာဖြစ်မယ် ၊ စိတ်တော့မရှိပါနဲ့အကို.... ဒီပုံအတိုင်းဆိုရင် ဦးလေးရဲ့ အလောင်းကို ပြန်ထုတ်မှရမယ်ဗျ... "

" ဟင်....ခင်ဗျားကလဲဗျာ.... ပေါက်တီးပေါက်ရှာမပြောစမ်းပါနဲ့ "

" ဟဲ့...ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ....နင်တို့တော့ဒုက္ခပါပဲဟယ်...ခက်တော့တာပဲ "

" ဟုတ်တယ်လေအဒေါ်ရဲ့....၊ ဆေးရုံကအလုံထုပ်ပေးလိုက်တော့ ဦးလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတရားထိုင်လို့ရမှာလဲဗျ.. "

" ဟယ်....ပေါက်ကရတွေမလုပ်စမ်းပါနဲ့ဟာ... ငါကြောက်လို့ပါ.. "

" ဟား....ဟား...ဟား... "

ကျွန်တော်တို့လဲ အခုမှပဲ သက်ပြင်းချနိုင်ပါတော့တယ်... ။ အပျိုကြီးမှအပ ကျန်တဲ့သူအားလုံးရဲ့ရယ်မောသံတွေက ကားထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေပါတော့တယ် ။ 

" ဒါနဲ့အကို... ကျွန်တော့်နံမည်က မောင်ဝင်းပါခင်ဗျ.....၊ အကို့နံမည်လေးသိပါရစေ...၊ ရင်းရင်းနှီးနှီးပေါ့အကိုရာ.. "

" ရပါတယ်ဗျာ....၊ ကျွန်တော့်နံမည်....." မင်းဒင် "...၊ ကားမောင်းနေတာက ကိုထက် ၊ အကို့ဘေးက ငကြွက်ပါ... "

" ဟာ...ဒါဆိုရင်တော့ အိမ်ရောက်ရင် မင်းမဆင်းနဲ့တော့ ငကြွက်ရာ... "

" ဘာဖြစ်လို့လဲအကို.... "

ငကြွက်တစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ကိုမောင်ဝင်းဆိုသူကိုကြည့်ရင်း လှမ်းမေးလိုက်ပါတယ် ။

" ငါ့အိမ်မှာ မြေပဲအိတ်တွေရှိတယ်ကွ... မင်းဝင်ဖောက်စားမှာကြောက်လို့...ဟား...ဟား.. "

" ဟာဗျာ....အကိုကလဲ......နောက်တယ်ဗျာ.... "

ကိုမောင်ဝင်းဆိုသူနဲ့ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ နာရီပိုင်းအတွင်း ရင်းနှီးသွားကြပါတယ် ။ 

" ကိုမင်းဒင်ရေ....အကိုတို့့ထမင်းစားပြီးကြပြီလား... "

ကိုမောင်ဝင်းပြောမှ သတိထားမိပါတယ် ။ အဆာမရှိတဲ့ ဗိုက်က တကြုပ်ကြုပ်နဲ့ ဆန္ဒပြနေပါင်္ပြီ ။ စိတ်တွေလောနေတဲ့အတွက် ဆာနေတာတောင်သတိမထားမိတဲ့ ကျွန်တော့်အဖြစ်ကို ပြန်စဉ်းစားပြီး ပြုံးမိပါသေးတယ် ။ 

" မစားခဲ့ရသေးဘူးကိုမောင်ဝင်းရေ.... ဘုရားကြီးက မင်းသီဟရောက်မှ ထမင်းစားနားကြမယ်ဗျာ... "

" ဟုတ်ကဲ့ ကိုမင်းဒင်...။ ကျွန်တော်လဲ အခုမှဗိုက်ဆာတာသတိထားမိတယ်ဗျ ။ ကျွန်တော်တို့ ကျွေးပါ့မယ်ဗျ....၊ ကြိုက်တာသာမှာစားဗျာ....အားမနာနဲ့...။ ဒါနဲ့ ကိုမင်းဒင်...ကားခဘယ်လိုပေးရမလဲဗျ.....။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့.....ကျွန်တော်မသိရမချင်း စိတ်ထဲ မတင်မကျနဲ့ဗျာ..."

" ဒီလိုရှိတယ်ဗျ..ကိုမောင်ဝင်းရ...။ ရန်ကုန်မြို့တွင်းဆိုရင် အခမဲ့...၊ မြို့ပြင်ဆိုရင်တော့ အသွားအပြန် ဆီဖိုးပြန်လှူပေးရင် ရပါပြီ "

" ဟာ...အကို... ဒါတော့မဟုတ်သေးပါဘူး... "

" ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုမောင်ဝင်း... "

" ကားပျက်တော့ ဘယ်သူပြင်မတုန်း...၊ ကားပြင်ဆင်စရိတ်ရယ်...အသွားအပြန် စားစရိတ်ရယ်...ဘယ်သူပေးမတုန်း ၊ ကားတာယာတွေက ဈေးကကြီး.... မဟုတ်သေးပါဘူးဗျာ ၊ ဈေးနှူံးတစ်ခုတော့ သတ်မှတ်ထားသင့်တာပေါ့ ကိုမင်းဒင်... "

" အခုလို အကြံပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုမောင်ဝင်း...၊ ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာမဟုတ်ဘူးဗျ....။ အများဆုံးဖြတ်ထားတာ.....၊ တစ်ခါတစ်လေတော့ နာရေးရှင်တွေက သဒ္ဓါပေါက်ပြီး လှူရင်တော့ လက်ခံပါတယ် "

" ဒီလိုလှူတယ်ဆိုတာလဲ ဆယ်ခါရံတစ်ရံ မဟုတ်လားကိုမင်းဒင် "

" ဟုတ်ပါတယ် ကိုမောင်ဝင်း "

" ဟူး.....ခင်ဗျားတို့အလုပ်ကလဲ တယ်မလွယ်ပါလားဗျာ.... "


-----------------------

စားသောက်ဆိုင်ရောက်မှပဲ ဗိုက်ထဲက မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဆာလောင်နေမှန်းသတိထားလိုက်မိပါတယ် ။ 

" ကဲ...စားစရာတွေ လာချပြီ ၊ စားကြဗျာ...။ စားပြီးတာနဲ့ခရီးဆက်ကြရအောင် "

" ဟာ....ကိုမင်းဒင်...."

" ဗျာ.... "

" ဘာတုန်းဗျ.....ခင်ဗျားဟာကလဲ.... လ္ဘက်ထမင်းနဲ့ကြက်ဥကြော်ပဲလား...၊ လုပ်ပါဗျ...ကြက်...ဝက်..ပုဇွန်မှာပါဗျ......"

" ရပါတယ်ကိုမောင်ဝင်း....၊ ခရီးဝေးသွားတဲ့အချိန် အဆီအစိမ့်မစားတာအကောင်းဆုံးပဲဗျာ...၊ အဆီအစိမ့်တွေစားပြီး အိပ်ငိုက်လို့ တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်မှ တစ်ပူပေါ်နှစ်ပူဆင့်နေပါဦးမယ် ၊ ဒါ့ကြောင့် လ္ဘက်ထမင်းလေးပဲကောင်းပါတယ်ဗျာ...၊ ဈေးလဲသက်သာ...အိပ်ချင်လဲပြေပေါ့ "

" ကိုမင်းဒင်ရေ..... ခင်ဗျားတို့အလုပ်က အနေဆင်းရဲ အစားဆင်းရဲနဲ့ မဟန်ပါဘူးဗျာ... "

" ဟဲ့...ငဝင်း...နင်ဟန်တာဘာရှိလို့လဲ...၊ သူတို့က ကုသိုလ်ရေးအတွက် လုပ်နေတာဟဲ့...၊ အဖေါ်ညှိမနေနဲ့ သေနာရဲ့...၊ သွား...ကိုယ့်ဖာသာ တစ်နေရာမှာသွားသောက် "

" ဟာ...အရီးလေးကလဲဗျာ..... ကိုမင်းဒင်တို့ရှေ့မှာ... "

" ဘာလဲ...ကိုမောင်ဝင်း...မသောက်ဘူးလားဗျ... "

" ဟဲဟဲ... သောက်မှာပေါ့ဗျ...။ လာဗျာ ကိုမင်းဒင်...သောက်တတ်ရင် နည်းနည်းပါးပါးလုပ်ဗျာ..."

" သောက်ပါ ကိုမောင်ဝင်း......၊ ကျွန်တော်က အရက် မသောက်တတ် တတ်ဘူးဗျ.... ကျွန်တော့်ကိုအားမနာပါနဲ့...သောက်စရာရှိတာသောက်ပါ "

" ကိုမင်းဒင်ရေ....ကျွန်တော်က သောက်ထားပြီးရင် စကားတော့နည်းနည်းပြောတယ်ဗျ... ဒါတော့ကြိုတောင်းပန်ထားမယ်နော် "

" ငါ့တူရေ...ငဝင်းက မသောက်ခင်တော့ပေါက်ပေါက်ဖောက်တယ်...၊ သောက်နေတုန်းမှာ ကြက်တူရွေးလိုပဲ...၊ သောက်ပြီးရင်တော့ ကြက်ကြီးလည်လိမ်ထားသလိုဖြစ်ကရော...ဒါ့ကြောင့် အရီးက သွားသောက်ခိုင်းနေတာ... နားငြီးသက်သာ အေးရောပေါ့ကွယ်... "

" ဟား..ဟား... "

-------------------------------

" ကဲ...စားလို့သောက်လို့ပြီးပြီဆိုတော့ ခရီးဆက်ကြရအောင်ဗျာ..... ကိုမောင်ဝင်းနဲ့ အရီးတို့ ကားပေါ်တက်ကြတော့ ၊ ကိုထက်....သားကအနားယူတော့...၊ ငကြွက်...ညီလေးမောင်းပြီး နေပြည်တော်ရောက်ရင် ခဏနားပြီး ကော်ဖီသောက်ကြမယ် ။ ၂၆၂ မိုင်ရောက်ရင် ပျော်ဘွယ်လမ်းခွဲကနေဆင်းပြီး အမြန်လမ်း ကုန်းတံတားအောက်ကနေ နတ်မောက်ကိုဆက်ထွက်ကြမယ်...၊ အားလုံးအဆင်ပြေတယ်နော်... "

" ဟဲ့....ငဝင်း....ပြောလိုက်ဦးလေ..... "

" ဟာ...အရီးလေးကလဲ...ပြောမှာပေါ့ဗျ....ကားတောင်မထွက်ရသေးဘူးလေ... "

" ဟား.....ကိုယ့်ဆရာ...တော်တော်ကစ်လိုက်တယ်နဲ့တူတယ်...၊ လျှာတွေအာတွေလေးနေပါရောလား "

" နည်းနည်းပါကိုမင်းဒင်ရာ... "

" ကဲ...ငဝင်း...နင်မပြောရင် ငါပြောလိုက်တော့မယ် "

" ဘာပြောမလို့လဲအရီး....ပြောစရာရှိရင်ပြောပါ "

အဲဒီလို ပြောလိုက်ဦးလေ... ပြောမှာပေါ့ ဆိုတဲ့စကားကို ကျွန်တော် အတော်လေးသိချင်နေတာပါ ။ ဇောချွေးပြန်တဲ့ညကလို ခရီးဆုံးမှ ပြောတဲ့စကားမျိုးများပြောလေမလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ရင်ထဲမှာမတင်မကျဖြစ်နေမိတယ် ။ 

" ဒီလို...ငါ့တူရေ... အိမ်မှာက ငဝင်းတို့အမေ အရီးရဲ့ အမကြီးတစ်ယောက်ကျန်ခဲ့တယ် ။ အကိုလေးဆုံးတာ သူမသိသေးဘူး ။ ပြီးတော့ မိုးမလင်းခင်မဝင်ချင်ဘူး...၊ မြို့အဝင်မှာရေကျော်တစ်ခုရှိတယ် ။ ဒီဘက်အစပ်မှာပဲ ခဏရပ်ထားစေချင်တယ် ငါ့တူရေ....။ မြို့အဝင်မှာလဲ သုသာန်တစ်ခုရှိတယ် ။ မိုးမလင်းခင်ဖြတ်သွားရင် အပမှီမှာစိုးလို့ပါ ။ အရီးတို့ငယ်ငယ်က နတ်မောက်မှာဖြစ်ဖူးတယ် ။ သေတဲ့သူက အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး ထမင်းတွေတောင်းစား....အိမ်သားတွေအိပ်မောကျပြီဆိုရင် တစ်ယောက်ထဲထပြီး ရှိတဲ့စားစရာတွေ တစ်ထိုင်ထဲစားပစ်တာ ။ နောက်ပိုင်းမှာ အိမ်သားတွေ ရိပ်မိသွားလို့ ဆေးကုတဲ့ ဘုန်းကြီးကိုပင့်ပြီး သြဇာရွက်တွေ ကျောအောက်ကိုခင်း...၊ ပရိတ်တွေဘာတွေရွတ်လိုက်တော့မှ အသက်ထွက်သွားတာ မှတ်မိနေသေးတယ် ။ အဲဒီအလောင်းကို ရွာက ကာလသားတွေ ညတွင်းချင်း သင်္ဂြိုလ်လိုက်ရတယ် ။ အလောင်းက ချက်ချင်းပျက်စီးလာပြီး အရည်တွေထွက်....အံမလေး....ပြောရင်းနဲ့တောင် ကျောချမ်းလာပြီ "

" အရီးကလဲဗျာ.... ဦးလေးတစ်ယောက်လုံးပါလာပါတယ်ဗျ.... စိတ်မပူပါနဲ့...ကားထွက်လာတုန်းကတောင် ဆူလို့ဆိုပြီး အခေါင်းကို တဂျမ်းဂျမ်းလုပ်ပြတာ မတွေ့ဘူးလား..... "

" ဟဲ့.....ငဝင်း.... ပေါက်ကရလျှောက်မပြောနဲ့...ငါလုပ်လိုက်ရရင်တော့ "

" ကဲ.....ကိုမောင်ဝင်း...ခဏလေးဗျာ... အရီးရေ... ယုံတယ်...မယုံဘူးတော့ မပြောတော့ပါဘူး...၊ အရီးဆန္ဒအတိုင်း ရပ်ပေးပါ့မယ်... ဟုတ်ပြီလား... "

---------------------------

အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်မှာ နာကူကားလေးက တရိပ်ရိပ်ပြေးလွှားနေသလို အိပ်ချင်ပြေစကားပြောနေရာမှ မိုင်တိုင်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ၁၉၉ မိုင်ရောက်နေပါပြီ ။ မကြာခင် နေပြည်တော်ကိုဝင်ပါတော့မယ်...။ 

" ငကြွက်ရေ... နေပြည်တော် တိုးဂိတ်အကျော်မှာ လမ်းဘေး လ္ဘက်ရည်ဆိုင်လေးရှိတယ်..။ အဲဒီရောက်ရင် လမ်းဘေးချရပ်ကွာ...၊ အပေါ့အပါးလေးသွားပြီး အိပ်ချင်ပြေကော်ဖီသောက်ကြရအောင် "

တိုးဂိတ်အကျော် လ္ဘက်ရည်ဆိုင်လေးမှာ ကားကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကားပေါ်ကဆင်းကာ အညောင်းအညာပြေလမ်းလျှောက်ရင်း ကျောကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ရပါတယ် ။ 

" အရီးလေးလဲဆင်းမယ် ငါ့တူတို့ရေ.... ငဝင်းကတော့ အကိုလေးနဲ့အပြိုင် အိပ်နေလေရဲ့ "

" အံမယ်...အရီးလေးကလဲ...ကျုပ်ကြားပါတယ်ဗျ...."

" ငါ့တူတို့ရေ....တွေ့တယ်မဟုတ်လား.....အရူးပါး...အမူးပါးဆိုတာ... "

" အော....အရီးကအဲ့ဒီလိုပြောတယ်ပေါ့လေ...၊ ဦးလေးရေ...ထ...ထ အရီးလေးက ပြောမကောင်းဆိုမကောင်းဖြစ်နေတယ်ဗျ... နည်းနည်းဆုံးမပေးပါဦး "

" ဟဲ့...ငဝင်း...ပါးစပ်မဆော့နဲ့ သေနာရဲ့...၊ တော်ကြာလမ်းမှာတစ်ခုခုဖြစ်ရင်မကောင်းဘူး... "

" ကိုမောင်ဝင်းရေ...အရီးမကြိုက်ရင်မစပါနဲ့ဗျာ... ဖြစ်တာမဖြစ်တာအရေးမကြီးဘူး.....အခြားအနှာက်အယှက်တွေဖြစ်တတ်တယ်ဗျ "

ကိုမောင်ဝင်းတို့ တူဝရီးမရှိတော့မှ ကားနောက်ဖုံးကိုဖွင့်ပြီး ခေါင်းထည့်တဲ့ ဗန်းတည့် မတည့်ကို အခေါင်းတစ်ဝက်လောက်ထုတ်ကြည့်ပြီး မြန်မြန်စစ်ဆေးလိုက်ရတယ် ။ စိတ််ထဲမှာ တစ်ခုခုမှားနေသလားဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ ကျောချမ်းလာသလိုဖြစ်တာကြောင့် အလောင်းကိုအမြန်ပြန်ထည့်ပြီး တံခါးကိုမြန်မြန်ပြန်ပိတ်လိုက်ရပါတော့တယ် ။

နေပြည်တော်ကစထွက်တဲ့အချိန်မှာ နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ညဆယ့်နှစ်နာရီကျော်ပြီး နေ့သစ်ရဲ့အစကိုရောက်နေပါပြီ ။ 

" ငကြွက်ရေ...ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင်တော့ နတ်မောက်ကို မနက်သုံးနာရီကျော်ကျော်လောက် ရောက်လိမ့်မယ်ထင်တယ်ကွ ။ ပုံမှန်လေးပဲမောင်းတော့ကွာ..... အကိုလဲမှေးလိုက်ဦးမယ်..."

" အိပ်လေအကို.... နတ်မောက်အဝင် ရေကျော်နားရောက်ရင် ကားစက်နှိူးထားပြီး ရပ်ထားလိုက်မယ်လေ... မနက်မိုးလင်းတော့မှ အကို့ကိုနှိူးလိုက်မယ်... နားလိုက်တော့လေအကို...မနေ့ကလဲ မော်လမြိုင်ကပြန်လာ
တာ မအိပ်ရသေးဘူးမဟုတ်လား... "

" အေးကွာ..အကိုခဏလောက်မှေးလိုက်ဦးမယ် "

" နားသာနားပါအကို...စိတ်ချ... ကျွန်တော် ပုံမှန်လေးပဲမောင်းသွားမယ် "

အမြန်လမ်းကုန်းတံတားကိုဖြတ်နေတာသတိထားမိပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ အိပ်ရေးပျက်တာများလွန်းလို့ အိပ်မောကျသွားပါတော့တယ် ။

-----------------------

" ဟဲ့ကောင်လေး....ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ.... ရပ်...ရပ်...ဆက်မသွားနဲ့တော့ "

ဆူဆူညံညံအော်ဟစ်လိုက်တဲ့အသံကြောင့် ကျွန်တော်လန့်နိုးလာခဲ့ပါတယ် ။ 

" ညီလေးကလဲကွာ..... မလင်းသေးဘဲနဲ့ ရေကျော်ကိုဘာလို့ဖြတ်မောင်းလိုက်တာလဲကွာ "

ကိုမောင်ဝင်းရဲ့အသံကိုကြားတော့မှ အိပ်ချင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်ပြီး ကားပြူတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုကြည့်လိုက်မိတယ် ။ မိုးစက်တွေက ကားပြူတင်းပေါက်တွေနဲ့ ကားရှေ့မှန်ပေါ်မှာ တွဲခိုပြီး လိမ့်ဆင်းနေကြတယ် ။

" ငကြွက်... ညီလေး...ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲကွ... "

" အကို..... ဟိုဘက်ရေကျော်အစပ်ကို မနက်လေးနာရီလောက်ကတည်းကရောက်နေတာပါ ၊ ကျွန်တော်လဲ ကားရပ်ပြီး အဲယားကွန်းဖွင့်ထားတော့ အိပ်ပျော်သွားတယ်အကိုရာ...။ အိပ်ပျော်နေတုန်း အဖိုးကြီးတစ်ယောက် တံခါးလာခေါက်မှ ကျွန်တော်လဲနိုးသွားတယ်... "

" ဘယ်လို.... ဘယ်သူကလာခေါက်တာလဲ ငကြွက် "

" အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ဗျ...အကိုရ... "

" သူကဘာလို့ တံခါးလာခေါက်ရတာလဲ ...ဒီအနီးအနားကများလား... "

" အဲဒါတော့မသိဘူးအကို.... ကားဆရာ...ထထ...တော်ကြာရေဖြတ်လာရင် အကုန်ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်လို့ ပြောတာနဲ့ ရှေ့မီးကိုဖွင့်ကြည့်တော့... ဟုတ်တယ်အကိုရေ...ရေနည်းနည်းစပြီးစီးနေတာတွေ့တာနဲ့ 
ကျွန်တော်လဲ ဘယ်သူ့မှမနှိူးတော့ပဲ မောင်းထွက်လာခဲ့တာ... ဒီဘက်ရောက်လို့ ဘရိတ်ကိုဖိနင်းလိုက်မိတာနဲ့ တုန့်ကနဲဖြစ်ပြီး နိုးလာကြတာအကိုရေ "

" ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ငါ့တူရယ်.....မလင်းပဲနဲ့ဆက်မသွားပါနဲ့နော်..."

အသံတွေတုန်နေတဲ့ အရီးကိုကြည့်ပြီး စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြစ်အောင် ကျွန်တော်ကပဲ အာရုံလွှဲပေးလိုက်ရပါတယ် ။

" ကဲ...ကဲ...အလင်းရောင်လာဖို့လိုသေးတယ်...အောက်ဆင်းပြီး အပေါ့အပါးလေးသွားကြ...ဆေးလိပ်လေးဘာလေးဖွာကြဦး...၊ အရီးလဲ အညောင်းပြေ အညာပြေအောက်ဆင်းပါလား "

" တော်တော့ဟေ့.....မဆင်းဘူး.....မင်းရဲ့ဘေးကိုလဲကြည့်လိုက်ပါဦး.. "

အရီးလေးပြောလို့ ဘေးဘီကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တော့မှ လမ်းဘေးခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ အုတ်ဂူတွေအဖွေးသား ။ ဒါ့ကြောင့် အရီးလေး အသံတုန်နေတာကို အခုမှသတိထားမိလိုက်တယ် ။ ကျွန်တော်လဲ ကိုယ့်စကားနဲ့ ကိုယ်ဆိုတော့ ကားတံခါးဖွင့်ပြီးဆင်းလိုက်တယ် ။ ငကြွက်ကလဲ ကားတံခါးဖွင့်ပြီးဆင်းလိုက်လာပါတယ် ။ ကားပေါ်ကဆင်းလာတဲ့သူဆိုလို့ ကျွန်တော်ရယ် ငကြွက်ရယ်နှစ်ယောက်ထဲပါ ။ အုတ်ဂူတွေကိုကျောပေးရမှာလဲ စိတ်ထဲမလုံသလို ကြည့်လဲမကြည့်ချင်တာနဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး အပေါ့သွားလိုက်ရပါတယ် ။ အပေါ့သွားပြီးတိုင်း ကြက်သီးထတတ်တာ ထုံးစံဆိုပေမယ့် အခုတစ်ခါမှာတော့ ကြက်သီးထတာ အတော်ဆိုးဆိုးဝါးဝါးပါပဲ ။ 

" ငကြွက်ရေ...မီးခြစ်ပါလား... ဆေးလိပ်လေးဖွာရအောင်ကွာ "

ဖိနပ်ကို ခုထိုင်လိုက်ပြီး ကားကိုကျောမှီရင်း စီးကရက်ကိုမီးညှိလိုက်ပါတယ် ။ မျက်နှာမူထားရာဘက်မှာတော့ အုတ်ဂူတွေ အဖွေးသားပါ ။ စီးကရက်တစ်လိပ်မကုန်ခင်မှာပဲ လေထဲက အပုပ်နံ့ကို ရလိုက်မိပါတယ် ။ ခေါင်းပေါ်ကပျံသွားတဲ့ ညငှက်တစ်ကောင်ရဲ့ " ဂီး " ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူကျွန်တော်နဲ့ ငကြွက်တို့နှှစ်ယောက်သား တိုင်ပင်မထားပါပဲ ကားပါ်ကို အပြေးအလွှားတက်လိုက်ကြပါတော့တယ် ။ အလင်းရောင်ရောင်ထွက်လာဖို့ စောင့်နေရတာ အချိန်အတော်ကြာတယ်လို့ စိတ်ထဲထင်မိပါသေးတယ် ။ ဘေးဘီကိုမကြည့်တော့ပဲ ကားမီးထိုးထားတဲ့ ရှေ့တည့်တည့်ကိုကြည့်ပြီး ဘုရားဂုဏ်တော်ကို အမြီးအမောက်မတည့်ရွတ်နေမိပါတယ် ။

------------------

" အရီးရေ...မိုးလင်းပြီဗျ...ကျွန်တော်တို့ မောင်းရတော့မလား "

ပေါ်ထွက်စပြုလာပြီဖြစ်တဲ့ အလင်းရောင်ကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာမိနေပါတယ် ။ 

" ဟဲ့...ဟဲ့...နေဦး....မှောင်နေသေးသလားလို့ "

" ဘေးကမှန်အနက်ကြောင့် မှောင်တယ်ထင်ရတာပါ...၊ ကားအရှေ့ကိုကြည့်လေအရီးရဲ့...လင်းနေပြီ "

" အော်...ဟုတ်သားပဲ... ငဝင်း...ထ...ထ...မြို့ထဲဝင်တော့မယ်... လမ်းပြလိုက်ဦး "

အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့်ထလာသောကိုမောင်ဝင်းက မျက်လုံးကိုပွတ်သပ်ပြီး ပါတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပါတ်ကြည့်နေလေသည် ။

" ညီလေး... ရှေ့တည့်တည့်ဆက်မောင်း....၊ နတ်မောက်မီးသတ်စခန်းကျော်ရင် လမ်းသုံးခွတွေ့မယ် ။ အဲဒီရောက်ရင် ရှေ့ဆက်သွား.......ဗိုလ်ချုပ်ပြတိုက်ကျော်ရင် ညာကိုချိုးလိုက် ။ လမ်းထိပ်မှာ အိမ်ကထွက်စောင့်နေလိမ့်မယ်...၊ လမ်းထိပ်ကနေ လေးငါးအိမ်ကျော်ရင် ရောက်ပါပြီ "

ကားကိုမှန်မှန်မောင်းရင်းနဲ့ ကိုမောင်ဝင်းပြောတဲ့ လမ်းထိပ်အရောက်မှာ ဆိုင်ကယ်နဲ့ သုံးလေးယောက်စောင့်နေတာကိုမြင်ရမှပဲ စိတ်ထဲမှာပေါ့ပါးသွားသလို ရင်ထဲကလေပူတွေကို မှူတ်ထုတ်မိပါတော့တယ် ။ 

နာရေးအိမ်ရှေ့မှာတော့ ခပ်ဝဝအဖွားကြီးတစ်ယောက်က ခုံနဲ့ထိုင်လို့...၊ လက်ထဲမှာလဲ တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပါတယ် ။ အဖွားကြီးရဲ့ဘေးမှာတော့ မိသားစုဝင်တွေ.....။ ကားရပ်ပြီးတာနဲ့ ပစ္စည်းတွေ အိတ်တွေကိုအရင်ချ ၊ ကားနောက်ဖုံးကိုဖွင့်ကာအခေါင်းကို အိမ်ထဲကိုမရွှေ့ပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ အသင့်ပြင်ထားတဲ့ ကုတင်ဘေးမှာချလိုက်ပါတယ် ။ အလောင်းထုတ်ဖို့ လက်အိတ်စွပ်ပြီးတာနဲ့ အခေါင်းဖုံးကိုဖွင့်လိုက်ပါတယ် ။ ပိတ်စအပြာနဲ့ သေသေသပ်သပ်ထုပ်ထားတဲ့ အလောင်းကို ကျွန်တော်ကခေါင်းရင်းကနေမပြီး ကိုထက်နဲ့ ငကြွက်တို့ကခါးလည်...အိမ်သားတွေက ခြေရင်းကနေမပြီး ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်ပါတယ် ။ အလောင်းမှာ ထုပ်ထားတဲ့ အဝတ်စကိုဖြည်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ငကြွက်မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို အပြင်ကိုလှည့်ထွက်သွားတာ သတိထားလိုက်မိပါတယ် ။ 

" ကိုထက်ရေ.... အိပ်ရေးပျက်နေတဲ့အချိန် လူသေညှီနံ့ရလို့ ပျို့တက်သွားပြီထင်တယ်ကွ ...မင်းလိုက်သွားလိုက်ပါဦး...ငါဆက်ပြင်ပေးထားလိုက်မယ် "

အလောင်းကို ကျကျနနပြင်ဆင်ပေးပြီးတဲ့အချိန်အထိ ကိုထက်နဲ့ ငကြွက်တို့ ပေါ်မလာကြတော့ပါဘူး ။ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပေးပြီးတာနဲ့ အိမ်ပြင်ထွက်လာတော့မှ ငကြွက်နဲ့ ကိုထက်တို့ကို အိမ်အပြင်မှာ ရပ်စောင့့်နေကြတာတွေ့လိုက်ရပါတော့တယ်...။

" ငကြွက်...ဘာဖြစ်တာလဲ ...အိမ်ထဲဝင်လေကွာ..."

" အကို....အလှူငွေမြန်မြန်ယူဗျာ...၊ ကျွန်တော်တော့မဝင်တော့ဘူး.. "

" ဟ...ဘာဖြစ်တာလဲကွာ... "

" သူတို့က နည်းနည်းအယူသီးတယ်ဗျ...ကားပေါ်ရောက်မှပြောပြမယ် "

" မင်းတို့ကလဲကွာ.....အမှောင်ထဲမှာ သင်္ချိုင်းက အုတ်ဂူတွေမြင်တုန်းကဘာမှမဖြစ်ပဲနဲ့ လင်းလင်းရှင်းရှင်း လူတွေအများကြီးနဲ့ကျမှ မျက်စိမျက်နှာပျက်နေကြပါလား "

" ကားပေါ်ရောက်မှပဲပြောမယ်အကိုရာ "

" ပြီးရောကွာ "

အလှူငွေလက်ခံပြီး ဖြတ်ပိုင်းပေးပြီးတာနဲ့ နာရေးရှင်တွေကိုလက်အုပ်ချီပြီးနှူတ်ဆက်ရပါတော့တယ် ။

" အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ....၊ ကျွန်တော်တို့ ရန်ကုန်အဝင်ကိုနောက်ကျမှာစိုးလို့ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်ခင်ဗျာ ..."

အသင်းအတွက် ဆီဖိုးအပါအဝင်တစ်သိန်းခွဲလှူခဲ့တဲ့ ကိုမောင်ဝင်းကို သာဓုခေါ်နှူတ်ဆက်ရင်း ရန်ကုန်အပြန်ခရီးအတွက် ဦးတည်ခဲ့ပါတော့တယ် ။ ကိုထက်က ကားကိုကျင်လည်စွာမောင်းနေသလို နေက်ခန်းမှာတော့ ငကြွက်က အသာမှေးရင်းအနားယူနေရှာပါတယ် ။ နတ်မောက်မီးသတ်စခန်းရှေ့အရောက်မှာတော့ ငကြွက်တစ်ယောက်မနေနိုင်တော့ပါဘူး.....။

" အကိုရေ... ရေကျော်ဟိုဘက်မှာ ကားရပ်ထားတုန်းက ကားမှန်တံခါးလာခေါက်တာ အခုသေသွားတဲ့ အဖိုးကြီးဗျ... "

" ဟုတ်ရဲ့လားကွာ...မင်း...အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေလို့နေမှာပါ "

" မဟုတ်ဖူးအကို... ညာဘက်ပါးမှာ မှဲ့အကြီးကြီးပါတယ်အကိုရ... ပြီးတော့ မှန်အလုံပိတ်ထားတဲ့ဟာ...အဖိုးကြီးရဲ့ အပြင်ကစကားပြောသံက ကျွန်တော့်နားကိုကပ်ပြောနေသလိုပဲ "

" ဟာ....အဲဒီတုန်းကသတိမထားလိုက်မိဘူးလား "

" သတိထားဖို့နေနေသာသာ...အဖိုးကြီးသတိလာပေးလို့ ကားမီးထိုးကြည့်မိတာ...ရေစီးနေတာတွေ့လို့ အဖိုးကြီးကိုလက်တောင်မပြလိုက်ရဘူး...၊ နောက်ကြည့်မှန်ကကြည့်လိုက်တော့ ကားနောက်ဖက်ကိုထွက်သွားတာ ရေးရေးပဲမြင်ရတော့တယ် "

" ဟေ....... "

ငကြွက်ပြောမှ သတိထားလိုက်မိတော့တယ်...။ အလောင်းကိုဖြည်ပြီး ပြင်ပေးနေတုန်းက အဖိုးကြီးရဲ့ညာဘက်ပါးမှာ ထင်ရှားတဲ့ မှဲ့ကြီးတစ်လုံး ။ 

နတ်မောက်မြို့မှ နှူတ်ခွန်းဆက်သပါ၏ဆိုတဲ့ ဆိုင်းပုဒ်နားကိုရောက်တော့ ကိုထက်ကို ကားခဏရပ်ပေးဖို့လှမ်းပြောလိုက်တယ် ။

" ဘာလုပ်မလို့လဲအကို... "

" မနက်လေးနာရီလောက်က ဒီနားမှာဖြစ်ခဲ့တာလေးတွေကို ပြန်သုံးသပ်ကြည့်ချင်လို့ပါကွာ "

ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ပါတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာလေ့လာကြည့်တော့ အုတ်ဂူဖွေးဖွေးတွေက မနက်အလင်းရောင်မလာခင်ကအတိုင်းပါပဲ ။ ရေကျော်လမ်းကိုကြည့်မိပြန်တော့ ရေပြန်ကျသွားလို့ နုံးသဲတွေတင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာကလွဲလို့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး...။ ဒါနဲ့ပဲ အနီးအနားကဖြတ်သွားတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို မေးလိုက်မိတယ် ။

" အမတို့....ဘယ်အချိန်ကရေပြန်ကျသွားတာလဲဗျ "

" သိပ်မကြာသေးဘူးငါ့မောင်...ညကမိုးရွာတယ်လေ...၊ မိုးရွာတာနည်းလို့ပေါ့...မဟုတ်ရင် ဒီအချိန်ဆိုရေကျအောင်စောင့်နေရဦးမှာ...၊ ကားဖြတ်လို့မရဘူးလေ...."

" အော်...ဟုတ်ကဲ့...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အမ.. "

နတ်မောက်မြို့ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ နေထွက်နေပါပြီ ။ ကျွန်တော်တို့အတွက် အခက်အခဲဖြစ်မှာကိုကြိုမြင်လို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့စေတနာကို မေတ္တာနဲ့တုန့်ပြန်ပြီးသတိပေးသွားရှာတဲ့ ကွယ်လွန်သူ အဘ ဦးထိန်လင်းကိုကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကျွန်တော်တို့ပြုသမျှကုသိုလ်အဝဝကို အမျှပေးဝေခဲ့ပါတယ်ခင်ဗျား....။ 

" အဘ...ဦးထိန်လင်းရေ....အမျှ...အမျှ...အမျှ... "

မင်းဒင်ကိုမေးကြတယ်...။ သရဲကြောက်သလားဆိုရင် မင်းဒင်ပြန်ဖြေဖို့အတွက် အတော်စဉ်းစားရကျပ်လှပါတယ် ။ ဘုံဘဝတစ်ခုကိုမကူးခင်စပ်ကြားမှာ ကြင်လည်နေကြရတဲ့ ဝိဉာဉ်တွေမှာလဲ ကောင်းတဲ့သူတွေရှိသလို ဆိုးတဲ့သူတွေလဲရှိကြမှာပါ ။ ဝိဉာဉ်တွေ.... နာနာဘာဝတွေ... ဝိနာဘာဝတွေကို ယုံသလားလို့မေးခဲ့ရင်တော့ မင်းဒင်ကြုံခဲ့သမျှတွေကို လွင်ဦးဟန်ဆိုတဲ့ စာရေးသူက စီကာပါတ်ကုံးရေးသားထားတဲ့ စာတွေကိုသာ ဖတ်ကြည့်ကြပါလို့ပဲ မင်းဒင်ပြောပါရစေ...။ 

နေရပ်အမှန်....အမည်မှန်များကိုသာသုံးထားပါသည်
ချစ်ခင်လေးစားလျက်

လွင်ဦးဟန်

Admin Apann Pyay

ApannPyay Website ေပၚတြင္ ေဖာ္ျပတင္ဆက္ေသာ သတင္း၊ ေဆာင္းပါး၊ ဗဟုသုတမ်ားကို မည္သည့္ Facebook စာမ်က္ႏွာ၊ Website မ်ားတြင္မဆို ခြင့္ေတာင္းခံစရာမလိုပဲ မူလ Credit မပါေသာ ပို႔စ္မ်ာကို Credit-ApannPyay ေပးၿပီး ျပန္လည္ကူးယူ မွ်ေ၀ေဖာ္ျပႏိုင္ပါသည္။

0 comments :

Post a Comment

Loading...